1449 
geringe  hoeveelheid  straling  van  betrekkelijk  lage  teniperatunr,  uit 
een  grootere  hoeveelheid  van  hoogere  teinperatnnr,  enz. , Aan- 
Ivankelijk  zal  de  hoeveelheid  energie,  die  uit  de  verschillende 
diepten  ontvangt,  naar  binnen  toenemen ; hoe  dieper  we  echter 
komen,  hoe  meer  de  uitgezonden  straling  door  absorptie,  brekings- 
t verstrooiing  en  diffusie  verzwakt  wordt.  Uit  bijv.  zal  weer 
minder  straling  ontvangen  dan  uit  e^,  maar  van  hoogere  temperatuur, 
uit  eg  zeer  weinig,  enz.  Onderstellen  wij,  dat  w uit  lagen  dieper 
dan  j gelegen  geen  merkbare  hoeveelheid  energie  ontvangt,  (Opge- 
j merkt  dient  te  worden,  dat  'W  uit  e ook  straling  ontvangt  afkomstig 
;]  uit  gebieden  e'  en  e"  in  de  omgeving  van  den  \oerstraal  je,  welke 
'I  straling  door  diffusie  en  onregelmatige  breking  ten  slotte  in  de 
j richting  e lo  terecht  is  gekomen). 
Beschouwen  wij  nu  de  energiekrommen  van  de  stralijigen,  uit 
die  verschillende  gebieden  afkomstig,  als  functie  van  de  golflengte. 
Alle  zullen  ongeveer  het  karakter  hebben  van  de  stralingskromme 
j van  het  absoluut  zwarte  lichaam ; langzaam  toenemen  der  energie 
I van  het  infrarood  tot  een  maximum,  en  dan  betrekkelijk  sterk 
j afnemen  aan  de  violette  zijde  van  het  maximum.  De  plaatsen  der 
I maxima  van  de  verschillende  krommen  worden  riiet  alleen  door  de 
j temperatuur  der  bijbehoorende  stralingen  bepaald,  maar  ook  door  de 
i relatieve  grootte  van  de  vei'strooiing  door  diffusie  tegen  die  door 
j onregelmatige  breking.  Immers,  daar  het  licht  van  kortere  golflengte 
I veel  sterker  dooi'  diffusie  verzwakt  wordt  dan  dat  van  langere 
I golflengte,  zal  door  de  diffusie  het  maximum  naar  de  zijde  der 
I langere  golflengten  verplaatst  worden;  de  onregelmatige  breking 
j daarentegen  verplaatst  het  maximum  uiet,  omdat  zij  van  de  golf- 
I lengte  vrijwel  onafhankelijk  is.  Hij  de  krommen  behoorende  bij  de 
j straling  uit  diepere  lagen  afkomstig,  zou  het  maximum  meer  naar 
I violet  liggen  dan  bij  de  krommen  behoorende  bij  de  buitenste  lagen, 
I indien  de  hoogere  temperatuur  de  eenige  factor  was,  echter  meer 
naar  het  rood,  iiidien  uitsluitend  de  diffusie  invloed  had.  De  grootte 
van  het  maximum  wordt  bepaald  door  de  temperatuur  van  de 
straling,  de  dichtheid  op  de  [ilaats  van  uitzending  en  de  verzwakking, 
die  de  straling  door  de  diffusie,  onregelmatige  breking  en  absorptie 
heeft  ondergaan. 
Als  resultaat  mogen  wij  dus  aanuemen,  dat  uit  het  centrum  der 
zonneschijf  in  de  richting  w een  hoeveelheid  energie  geëmitteerd 
wordt,  wier  euergiekromme  van  het  infrarood  eerst  langzaam,  daarna 
sneller  toeneemt  tot  een  vlak  maximum,  en  dan  zeer  steil  naar  het 
violet  afvalt  (fig.  3 I). 
Niet  ver  van  den  rand  van  de  schijf,  bijv.  bij  c (fig.  2)  zal  men 
