1450 
tot  een  grootere  diepte  k {ck^bj)  kunnen  inkijken,  echter  tot  een 
minder  diepe  laag.  Aan  den  rand  ontvangt  men  uit  ƒ dus  slechts 
straling  uit  de  meer  naar  buiten  gelegen  gebieden  om  De  hoeveel- 
heid energie,  die  w van  den  rand  der  schijf'  ontvangt  is  dus  voor 
alle  kleuren  geringer  dan  die  welke  uit  het  centrum  ontvangt. 
De  energiekromme  van  den  rand  van  de  zon  zal  dus  in  haar  geheel 
lager  liggen  dan  die  \'an  het  centrum.  Was  het  energieverschil  voor 
alle  kleuren  hetzelfde,  dan  zou  de  samenstelling  van  het  licht  aan 
den  rand  voorgesteld  worden  door  een  kromme,  die  hetzelfde  verloop 
had  als  die  van  het  centrum  tfig.  3 II).  Nu  is  direct  in  te  zien,  dat 
dit  niet  het  geval  kan  zijn,  immers,  de  straling  aan  den  rand  zal 
niet  zoo’n  verscheidenheid  aan  temperatuur,  onregelmatige  breking, 
diffusie,  enz.  vertoonen  als  die  in  het  centrum,  daar  aan  den  rand 
slechts  straling  uit  een  geringer  aantal  lagen  tot  de  totaalstraling 
bij<lraagt.  De  randstraling  zal  dus  tot  energiekromme  een  kromme 
hebben  met  een  maximum,  dat  niet  zoo  vlak  is  als  dat  bij  de  centrale 
straling,  en  dat,  daar  we  slechts  straling  van  lagere  temperatuur 
ontvangen,  iets  meer  naar  de  zijde  der  langere  golflengten  ligt  (fig.  3 III) 
Vergelijken  we  nu  de  krommen  tig.  3 I,  11  en  III,  dan  blijkt,  dat 
in  het  golflengte  gebied  AB  de  randstraling  een  relatief  sterkere,  in 
BC  een  relatief  geringere  intensiteit  zal  hebben  dan  in  de  gebieden 
buiten  AC,  gerekend  ten  opzichte  van  de  straling  van  het  centrum. 
