1471 
Beschouwen  wij  nu  liet  geval,  dat  een  onaantastbare  electrode 
geplaatst  wordt  in  een  electrolyt,  terwijl  chloor  wordt  doorgeleid, 
dan  krijgt  men  in  zoo  verre  weer  hetzelfde,  dat  de  electronen-con- 
centratie  van  het  metaal-evenwicht  in  den  electrolyt  zich  geheel 
regelt  naar  de  electronen-concenlratie  van  het  ehloor-evenwicht : 
Cl,  r2^:^2C/'  ........  (2) 
overeenkomstig  den  druk  van  het  doorstiljkende  chloor,  waaruit  volgt, 
dat  de  chloorgas-phase  en  de  chloorhoudende  metaal-phase  den  zelfden 
potentiaal  t.  o.  v.  den  electrolyt  zullen  bezitten.  Onze  nieuwe  be- 
schouwingen omtrent  de  electroraolorische  even  wichten  voeren  tot  de 
aanname  van  een  electro-ionisatie-evenwicht  in  chloorgas,  al  is  dan  ook 
de  concentratie  aan  ionen  en  electronen  in  deze  gasphase  uiterst 
gering.  Dat  er  zoo’n  electro-ionisatie  bij  chloor  bestaat  bewijst  het 
uiterst  kleine  electrisch  geleidingsvermogen.  Nu  kunnen  wij  echter 
niet  volstaan  met  het  hier  boven  aangeduide  evenwicht  (2),  want  in 
electrisch  neuli'aal-chloor  kan  dit  evenwicht  niet  alleen  voorkomen, 
daar  hier  slechts  sprake  is  van  negatief  electrisch  geladen  deeltjes. 
Buitendien  zou  de  chloor-electrode  t.  o.  v den  elecfrolyt  geen  positieve 
lading  kunnen  aannemen. 
Ongetwijfeld  is  deze  moeilijkheid  ook  bij’de  vroegere  opvatting 
omtrent  het  electromotorisclie  even  wicht  gevoeld.  De  negatieve  lading, 
die  het  zink  bij  dompeling  in  een  electrolyt  vertoont,  verklaarde  men 
als  volgt:  Het  zink  streeft  er  naar  als  zinkion  in  oplossing  te  gaan 
en  men  heeft  zich  blijkbaar  steeds  voorgesteld,  dat  dit  geschiedde 
door  een  gelijktijdige  splitsing  van  het  zinkatoom  in  zinkion  -f- 
electronen,  waarbij  echter  de  zinkionen  alleen  in  oplossing  gingen 
en  de  negatief  geladen  electronen  op  het  metaal  terug  bleven. 
Wil  men  nu  op  analoge  wijze  de  positieve  lading,  die  de  chloor- 
electrode  t.  o.  V.  een  electrolyt  aanneemt,  verklaren,  dan  geraakt 
men  in  groote  moeilijkheden,  die  er  toe  hebben  geleid,  dat  sommigen 
hebben  aangenomen,  dat  er  behalve  de  vrije  negatief  geladen  electronen 
ook  nog  vrije  positief  geladen  .electronen  bestaari,  en  deze  konden 
dan  als  redders  in  den  nood  bij  de  chloor-electrode,  en  bij  de  andere 
niet-metaal-electroden  gewichtige  diensten  verrichten.  Want  zooals 
men  bij  het  in  oplossing  gaan  van  zink  de  splitsing 
Zn  Zn  " -\-28 
aannam,  liet  men  bij  het  in  oplossing  gaan  van  chloor  aan  de 
chloor-electrode  hel  proces 
Cl,^2CV  -f  2 0 
verloopen.  De  gevormde  Chloor-ionen  gaan  in  oplossing  en  de  posi- 
tieve electronen  zouden  in  de  chloor-electrode  terug  blijven. 
