1472 
Aan  deze  oplossing  moet  echter  alle  beteekenis  worden  ontzegd, 
omdat  tot  heden  vrije  positieve  ionen  nog  nooit  zijn  aangetroffen  en 
alles  er  op  wijst,  dat  er  slechts  ééji  soort  van  electronen  bestaat 
n.l.  de  negatieve. 
De  moeilijkheid  stond  dus,  ondanks  een  wanhopige  poging,  nog 
zéér  belemmerend  in  den  weg. 
De  chloor-electrode. 
Bij  overweging  van  de  zooeven  besproken  moeilijkheid  ben  ik  tot 
de  conclusie  gekomen,  dat  men  noodzakelijkerwijs  moet  aannemen, 
dat  het  chloor-atoom  het  vermogen  bezit  electronen  af  te  splitsen 
en  op  te  nemen,  en  dat  beide  processen  naast  elkaar  verloopen, 
hetgeen  wij  door  de  volgende  vergelijkingen  kunnen  voorstellen.  ') 
XCl,^^2XCV^  f (1) 
en 
Yci,^  -f  2^(9^  ^2 ra;,  ......  (2) , 
waarin  X en  Y de  fracties  van  het  oorspronkelijk  aantal  mol.  67, 
aangeven,  die  een  positieve  resp.  negatieve  ionisatie  hebben  onder- 
gaan. 
Daar  nu  de  electronen,  die  volgens  verg.  (2;  worden  opgenomen 
afkomstig  zijn  van  de  electron-ionisatie  (1)  is  het  duidelijk,  dat 
r ^ X. 
In  het  limiet-geval  Y=  X zou  het  chloor  een  gelijk  aantal 
positieve  en  negatieve  ionen  bevatten,  en  in  het  geheel  geen  electronen. 
Daar  wij  hier  te  doen  hebben  met  een  niet-metaal  zullen  A en  Y 
uiterst  klein  zijn. 
Het  is  nu  de  vraag,  hoe  men  het  tot  stand  komen  van  de  posi- 
tieve lading  der  chloor-electrode  moet  veik laren.  Het  is  duidelijk, 
dat  wij  daartoe  moeten  aannemen,  dat  bij  het  niet-metaal,  chloor, 
het  de  negatieve-ionen  zijn,  die  practisch  uitsluitend  in  oplossing 
gaan,  en  dus  een  zéér  veel  grootere  oplosbaarheid  bezitten  dan  de 
positieve. 
Metalen  en  Xiet-metalen. 
Deze  beschouwingen  omtrent  het  niet-metaal,  chloor,  die  nood- 
zakelijkerwijs voortvloeien  uit  de  consequente  toepassing  van  de 
beginselen  van  de  theorie  der  allotropie  op  de  electromotorische 
evenwichten  voeren  ons  tot  een  gezichtspunt,  waarvan  uil  wij  de 
metalen  en  niet-metalen  op  zéér  bevredigende  wijze  kunnen  overzien. 
Het  is  toch  duidelijk  dat,  daar  de  metallische  en  niet-metallische 
q Wij  nemen  hier  eenvoudigheidshalve  aan,  dat  de  positieve  ionen  ook  eenwaar- 
dig  zijn. 
