9 
basis vervangen door een vlies, dat slechts door de uiterste zorg bij 
het uitnemen gespaard is gebleven. 
Zoodra men van de dorsale zijde uit, den zak openknipt en hem 
terugslaat, neemt men waar, dat er een plaatselijk defect is in de 
hersenbasis, ongeveer ter breedte van 1 cM. Daar wordt de hersen- 
basis gevormd door een vlies van hoogstens 1 mM. dik, waarin 
eenige witte zenuwstrengen van de middellijn uit divergeeren naar 
een proximaal gelegen massieven knobbel zenuwweefsel. De knobbel, 
stamgauglia en thalamencephalon, ziet men aan de basis in fig. 3 
door de pia bedekt doorschemeren. Er is een continuiteitsonder- 
breking in de hersenbasis ter hoogte van de hersensteelen. 
Zeer merkwaardig is de beenige schedelbasis. De crista galli 
springt naar voren. Aan weêrszijden daarvan draagt de lamina 
cribrosa de bulbi olfactorii, die er de üla olfactoria door heen zenden. 
Bovendien ziet men de foramina optica nog normaal gevormd, alsmede 
het voorste stuk van het wiggebeen. Dan echter ontbreekt de sella 
tui'cica met de hypophyse en is de schedelbasis daar gemakkelijk 
beweeglijk. 
Een van boven genomen X-photo geeft de verklaring. Er is een 
groot hiaat in de beenige schedelbasis. Het achterste deel van het wig- 
gebeen ontbreekt en in de middellijn is het voorste stuk van den clivus 
tot aan de boog van den atlas weggevallen. De rotsbeenderen staan 
intact. Kaken zijn er niet. Door het verlies der facies orbitalis van 
de bovenkaak zijn de oogen naar beneden gezonken. Zij liggen niet 
langer in een beenigen oogkuil. De lamina papyracea van het zeef- 
been staat proximaal van het dubbeloog en is dienteiigevolge in de 
X-photo gemakkelijk herkenbaar. 
De oogen zijn niet tot elkander genaderd doordat de mediale 
oogkaswand vernietigd is, maar omdat de onderwand van de oogkas 
ontbreekt. Dit cyclope monstrum is in het volledig bezit van een 
rhinencephalon, maar tevens wordt het door het verlies van de 
onderkaak enz. synoot. 
Komt men nu tot de vraag, hoe zulk een monstrum ontstaat, dan 
zal men moeten toegeven, dat ei- voor hem, die een te kort aan 
kiemrnateriaal wil blijven verdedigen onafzienbare moeilijkheden rijzen. 
Eenvoudiger is de voorstelling, die den zak tot uitgangspunt neemt. 
Het pathologisch proces dat den zak in het leven roept (en hij 
wordt in alle gevallen van deze soort gevonden) is eenerzijds in 
staat om aan de dorsale zijde het mesencephalon en het cerebellum 
te vernietigen, als zij zijn uitbreiding in den weg staan. 
Maar aan de ventrale zijde vernietigt het de hersensteelen lokaal 
en tevens het daaronder liggende kiemweefsel, waaruit kaken, mond 
