worden voorgesteld als het verschil van twee functies, z.g. ,, sequensen”, 
bijv.: 
I z = l .2.3... 
— j ^ ^ (3) 
In mijne verhandeling ,,Le Phénomène de Zeeman et les séries 
spectrales” heb ik dat uitvoerig uiteengezet en wil daar verder 
naar verwijzen. 
Daarin heb ik o.a. aangetoond, dat voor ieder „complex” van 
spectraallijnen, d.w.z. alle spectraallijnen wier trillingsgetallen voldoen 
aan verg. (3) wanneer de functies tp en q) gegeven zijn en daarin 
i en k ieder de rij van de geheele positieve getallen doorloopen, 
geldt een bepaald type van anomaal ZEEMAN-effect, mits men rekening 
houdt met den invloed van het PAscHEN-BACK-etfect. Men kan dus 
kortweg zeggen, dat ieder type van anomaal ZsEMAN-etfect bepaald 
wordt door den vorm van de functies en (p. Zijn deze functies 
eenmaal bepaald dan levert het verschil dier functies voor positieve 
geheele waarden van het argument steeds een spectraallijn met een 
bepaald type van ZEEMAN-effect. 
Zooals in mijn geciteerde verhandeling uitvoeriger is aangetoond, 
kan men deze functies dus aanduiden als : 
Enkelvoudig 
/ 
Dubbel 
S 
S' 
D 
D' 
Drievoudig 
n 
n' 
n" 
0 ' 
0 " 
Het symbool is dus de korte schrijfwijze voor 
1 = 12.3... 
v = n(i) — 2 (k) 
k=2 .3 .4... . 
Voor de bij ieder complex behoorende ZsEMAN-etfecten verwijs ik 
naar (1. c.). 
Men kan dus nu de bovengestelde vraag ook zoo formuleeren: 
Wordt ieder der bovengenoemde functies (, .sequensen”) afzonderlijk 
veranderd door een magnetisch veld en is dus het ZEEMAN-effect dat 
waargenomen wordt, het resultaa't van de verandering van beide 
sequensen samen? 
1) T. VAN Lohuizen, Arch. Musée Teyler (III) 2, p. 165. 1914. 
*) Voortaan aan te geven als (1. c.). 
