57 
de reden kunnen zijn, dat het elecrton bij zijn sprong naar een baan 
in het aeqnatorvlak geen samenvallende componenten geeft, terwijl 
het zich laat denken, dat bij sprongen tiisschen banen in het aequator- 
vlak gelegen, de gelegenheid tot samenvallende componenten veel 
grooter is. 
Uit een persoonlijk onderhoud, dat ik dezer dagen met Prof. Bohr 
hierover had, bleek mij, dat deze gronden had om te veronderstellen, 
dat de S (resp. s en S) banen ook aequatoriaal zijn. 
Voorts kan nog opgemerkt worden, dat de complexen waarover 
dit onderzoek loopt, uitsluitend voorkomen bij chemisch tweewaardige 
elementen. Bij één- en driewaardige elementen komen geen Grieksche 
complexen voor. 
Na deze meer algemeene opmerkingen wil ik nu uiteenzetten op 
welke wijze ik het onderzoek naar de eventueele geldigheid van 
het ,,K-ombinationsprinzip” heb uitgevoerd.- 
Bij een beschouwing van de verschillende typen van het anomale 
ZEEMAN-effect voor de bovengenoemde complexen valt het op, dat 
bij de meeste de afstanden der componenten van de oorspronke- 
lijke lijn veelvouden zijn van de helft van den afstand van twee 
componenten van het normale LoRENTZ-triplet. 
Noemt men nu e de enei'gieverandering, die een baan moet 
ondergaan, opdat een electron, springende van die baan naar een 
onveranderde baan, licht uitzendt, overeenstemmende met een der 
J. gepolariseerde componenten, van het normale LoRENTZ-triplet, 
terwijl het springende van de onveranderde baan licht van een 
trillingsgetal uitzendt, gelijk aan dat van de // gepolariseerde 
middencomponent, dan zal 
8 
dv = — 
h 
het verschil in frequentie aangeven tusschen beide genoemde com- 
ponenten. 
Deze 6 moet dus evenredig zijn met de 
Ik heb nu de hypothese ingevoerd, dat door het magnetische veld 
ieder der begin- en eindbanen zich splitst in twee of meer banen, 
8 
die met de oorspronkelijke baan energie-verschillen vertonnen — ±w . 
2 
(n = 0. 1.2.3). 
Daarna heb ik nagegaan, welke waarden van n men aan ieder 
der begin- en eindbanen zou moeten toekennen, om de waargenomen, 
componenten te kunnen verklaren. 
Dit leverde de volgende uitkomsten : 
