61 
Deze verklaring kan echter niet dienen voor het overtollig zijn 
van de middencomponenten van n'2 en Ild. 
Het zou echter ook mogelijk kunnen zijn, dat het „Kombinations- 
prinzip” aan een beperkende voorwaarde was gebonden. Prof. Bohr 
was n.1. van raeening, zooals mij uit een onderhoud over deze 
quaestie bleek, dat het electron bij zijn springen ook nog gebonden 
moest worden aan de voorwaarde dat het moment van lioeveelheid 
h 
beweging in begin- en eindbaan niet meer dan 1 X — mocht ver- 
schillen. Het is mij tot nu toe nog niet gelukt, deze voorwaarde als 
beperking van het ,,Kombinationsprinzip” in te voeren. Dat er echter 
een beperkende bepaling, hoe dan ook, moet bestaan, schijnt mij 
niet twijfelachtig toe. 
Dat toch echter het niet optreden van een middelcornponent in 
sommige gevallen aan de waarneming kan worden toegeschreven, 
moge uit het volgende voorbeeld blijken : 
Tn mijn verhandeling (l.c.) vindt men het ZKEMAN-effect voor /Z'A" 
opgegeven als een octet zonder middelcornponent, hier als een nonet 
met middelcornponent. 
Mijn eerste opgave was o.a. gebaseerd op de waarnemingen van 
Miller ’), die geen middelcornponent heeft gevonden, terwijl Wendt ’) 
bij dezelfde lijnen de middelcornponent wel vindt: ,.bei dem zweiten 
Begleiter ist die mittlere Komponente übersehen”. (p. 559). 
Daaruit moge dus blijken, dat het geenszins onmogelijk is, dat 
sommige van de waargenomen typen van ZEEMAN-etfect onvolledig 
zijn, en dat wellicht sommige der door mij gevonden ,, overtollige” 
componenten bij fijnere waarneming nog zullen blijken aanwezig 
te zijn. 
Bij de uiterste componenten van 11’ L!' is een vraagteeken geplaatst. 
Deze componenten zijn zoowel door Wendt fl. c.) als Miller (1. c.) 
gevonden, echter zijn de afstanden tot de middel-component iets 
kleiner dan overeenkomt met 2e. De polarisatietoestand kon door 
Miller wegens geringe intensiteit niet bepaald worden. Wendt vindt ±. 
De andere vraagteekens vindt men bij Tld. Wendt vindt hiervoor 
10 componenten, terwijl Miller er 12 heeft waargenomen. Deze 
waarnemer maakt hiei’bij echter de opmerking (l.c. p. 117): 
„Die durch Klammern zusammengefassten Linienpaare liefen in 
b W. Miller, Zeeman-effekt an Mg. Ga. u. s. w. Ann. d. Physik, 24, p. 105, 
1907. 
b G. Wendt, Untersuchungen an Quechsilberlinien. Ann. d. Physik, 37, p. 535, 
1912. 
