84 
De vloeistof werd nu met droog natrinmsnlfacat behandeld en op 
nieuw in vaeuo gedistilleerd, zonder dat echter de analyse van het 
daarop verkregen product betere resultaten gaf (71.08 7o C. en 
12.597. H). 
De onverzadigde thee-alkohol addeert, zooals vroeger werd aan- 
getoond, gretig broom, de hoeveelheid broom welke geaddeerd werd 
was echter geringer dan voor een stof van de formule te 
vei'wachten is en bedroeg daarvan slechts 87 7o- 
Een tweetal nieuwe bepalingen gaven het volgende resultaat: 
I. 1.017 G. van den alkohol addeei'en in chloroforrnoplossing 
afgekoeld met ijswater 1.363 G. broom. 
II. 0.529 G. addeeren 0.707 G., waaruit blijkt dat resp. slechts 
83.2 7o en 83.5 7c van de berekende hoeveelheid geaddeei'd wordt. 
Daar ik vermoedde, dat de onverzadigde alkohol wellicht met 
een hexjlalkohol verontreinigd kon zijn, heb ik getracht een grootere 
tioeveelheid van het vloeibare brooraadditieproduct ’) door verhitting 
in vaeuo op 100° daarvan te bevrijden, om vervolgens door behan- 
deling met zinkstof den hexjleenalkohol in zuiveren toestand Ie ver- 
krijgen. Daar echter het broomadditieproduct onder die omstandig- 
heden broom waterstof afsplitste, moest ik van mijn voornemen afzien. 
Behandeling van den onverzadigden alkohol met phenylisocyanaat 
leverde geen gekristalliseerd product, daarentegen gaf n-naphtyliso- 
cyanaat een bij 76° smeltend «-naphtylurethaan, waarvan het smelt- 
punt, na herhaald omkristalliseeren uit petroleumaether, tot 80° kon 
worden opgevoeid. 
Door behandeling met phtaalzuuranhydride gaf de thee-alkohol 
een vloeibaren, zuren phtaalzuren ester waarvan het zilverzout bij 
140° smelt. 
De oxydatie van den thee-alkohol met kaliumpermanganaat, in 
neutrale zoowel als door natriumcarbonaat alkalisch gemaakte oplos- 
sing, verloopt zeer vlot en uit 11,5 G. konden (met 50 G. kalium- 
permanganaat in 4 7o oplossing) ongeveer 3 cM’ zuur verkregen 
worden, dat evenals vroeger weer een aan boterzuur herinnerenden 
geur bezat. Bij distillatie van het zuur werd echtei’, behalve een 
geringe voorloop, waarin inierenzuur aangetoond kon worden, als 
hoofdfractie eene bij 125 — 145° kokende vloeistof verkregen, terwijl 
eenig hooger kokend, naar zweet riekend product in de fractionneer- 
kolf achterbleef. De hoofdfractie, nogmaals gedistilleerd, gaf een van 
140° — 145° kokende vloeistof, die door koken met water en calcium- 
carbonaat in een calciumzout werd omgezet, dat bij de analyse 
21.2 7. Ca gaf. 
1) Dit wordt, in vloeibare ammoniak afgekoeld, _ niet vast. 
