90 
(4), dus als zij weer afkomstig zijn van (x) cos 4: Jt I {m x) dx , 
— a 
waarbij met I een varieerbare parameter is bedoeld, die niet meer 
dezelfde physische beteekenis van zoo even behoeft te hebben. 
Prof. Ornstkin droeg mij op te onderzoeken, of een dergelijke 
vergelijking niet te verkrijgen zou zijn uit de intensiteitsverdeeling 
in het buigingsbeeld bij het echelon. Het resultaat van dit onder- 
zoek is, dat, zoo de intensiteitsformule, onverschillig van welk in- 
strument, C of aS bevat, zij hen steeds beide moet bevatten en wel 
in de combinatie, waarin zij reeds in verg. (4) voorkwamen, tenzij 
men zich van een nader aan te geven kunstgreep bedient. Zonder 
dezen zijn C en S niet op te lossen en is </> (x) dus niet te bepalen. 
2 . 
We zullen eerst bewijzen, dat voor absoluut monochromatisch 
licht de intensiteit altijd een even functie van het golvenaantal is, 
als we voorop stellen, dat het licht zich in het apparaat normaal 
voortplant, d.w.z. dat een phaseverandering gepaard gaat met een 
evenredige wegverandering, zoodat b.v. reflectie tegen een dichtere 
middenstof, metaal- en totale reflectie moeten worden uitgesloten. 
Een punt Q, waar we de intensiteit meten, ontvangt zijn licht 
van zekere punten P van het instrument, die op hun beurt weer 
belicht worden door de bron L. De punten P verkeeren in ver- 
schillende phasen, omdat zij het licht van de bron, ieder langs een 
anderen weg ontvangen. Daar we overal de normale voortplanting 
van het licht hebben aangenomen, zullen de phaseverschillen uit- 
sluitend afhangen van verschillen van wegen, uitgedrukt in aantallen 
golven, en zullen zij dus evenredig zijn aan — of m, waarbij de 
evenredigheidsfactoren afhangen van lengten, hoeken, brekingsin- 
dices, enz. Van dispersie zullen we afzien, daar deze in het later 
te ontwerpen instrument toch wordt buitengesloten. De wegen, die 
het licht van uit de punten P nog moet afleggen om in het 
waarnemingspunt Q te komen, zullen ook optisch niet even lang 
zijn, zoodat zich bij de reeds bestaande phaseverschillen andere 
voegen, die weer wegens de normale voortplanting van het licht 
uitsluitend zullen berusten op wegverschillen en dus evenredig aan 
zullen zijn, zoodat de uitwijkingen, die de punten P tenslotte 
in Q teweegbrengen, onderling phaseverschillen vertonnen, die even- 
redig aan ?n zijn. Stelt men deze uitwijkingen voor als projecties 
van vectoren, wier hoek met de as van projectie gelijk is aan de 
I 
