91 
bijbehoorende phase, dan zullen punten P, over welke lichtwegen 
loopen van L naar Q, die in aantal golven even lang zijn, vectoren 
geven, die over elkaar vallen. 
Deze zijn in tig. 1 tot één vector vereenigd. Zoo kan de werking 
van elk instrument, waar slechts normaal voortgeplant licht gebruikt 
wordt, in ieder punt Q bepaald worden met behulp van een vector- 
waaier, die in zijn geheel om O draait volgens de 
richting van het pijltje. De intensiteit zal het quadraat 
zijn van de resultante der vectoren. Stel, dat men 
voor alle punten P„, P^, P^, . . . Pi de phaseii van hun 
verstoringen in Q vergelijkt met de phase vaji de 
verstoring, gegeven door een punt P„, welks vector 
AO^ zij, dus een punt, waarover de kortste optische 
weg loopt van de bron naar het waarnemingspunt, 
dan is A^OA^ =: c^ni, /_ A^OA^ = c^m, enz., waarbij de constan- 
ten Cl, C5, enz. afhangen van allerlei lengten, hoeken en brekings- 
indices. De richting van den vector OA^ zullen we kortheidshalve de 
tijdrichtitig noemen, daar ze alleen van den tijd afhangt ; zij zal in 
onze redeneering een groote rol blijken te spelen en wij zullen 
haar voortaan steeds verticaal teekenen en de as van projectie 
weglaten. We hebben hier een waaier geleekend, welks tophoek 
klein is; in werkelijkheid zal deze wel meerdere raaien 2 -t be- 
vatten. Vectoren immers, correspondeerende met wegen LQ, die 
een geheel aantal golven in lengte verschillen, zullen in de figuur 
wel over elkaar vallen, doch niet als één vector geteekend worden. 
Dit geschiedt alleen, zoo de wegen optisch precies even lang zijn. 
Ook behoeven de eindpunten der vectoren geen doorloopende 
kromme te vormen. 
Laten we ter verduidelijking den waaier construeeren voor een 
echelon. Hij bestaat uit eenige kleinere waaiers, welke spaaksge- 
wijze in O staan gerangschikt en wier aantal gelijk is aan het 
aantal platen van het echelon. In fig. 2 zijn er slechts drie van 
geteekend. 
Alle punten 7^j, gelegen in een verticale lijn op het voorvlak 
eener plaat liggen optisch even ver van de bron en tevens even ver 
van het punt Q. Hun vectoren worden dus vereenigd tot één enkelen 
vector OA^ welks lengte dus evenredig is aan de lengte der verticale 
lijn ’). Een willekeurig punt van den linkerrand der eerste plaat 
kan als het punt P^ van zooeveji beschouwd worden. 
1) Het licht valt in volgens de richting d in fig. 3. 
2) Op deze manier kan men ook den invloed nagaan van diafragma’s, vóór de 
platen gezet, waar later even van gebruik zal gemaakt worden. 
