92 
De indices bij de punten P van tig. 3 geven aan, welke vector 
in fig. 2 van hun verticale lijn afkomstig is. Wordt het echelon 
onder een hoek 0 met de normaal bekeken, dan zullen de stralen 
sin 6 
uit Pj en onder een phaseverschil interfereeren 
<A,OA, 
2.'c, sin 8 
is dus Jir of zoo men in de vroegere notatie 
dezen gelijk Cj stelt, blijkt dus sin 6 , dus een con- 
stante') te zijn, die uitsluitend van afstanden afhangt; <^A^OAa = 
sin 6 sin 6 
■= 71, AnOA^ — n, als b de breedte der glaspla- 
ten is. De andere waaiers zijn met den eersten congruent, terwijl 
de laatste straal van een waaier steeds een zelfden hoek am met 
den eersten van den volgenden maakt; <^am toch is het phase- 
verschil, te danken aan het verschil van twee lichtwegen, de eene 
gaande van een punt van den rechterrand eener plaat tot Q en de 
andere van den linkerrand der volgende plaat tot hetzelfde punt 
Q. Zijn n en d de brekingsindex en de dikte van elke plaat, dan 
is; a = iid — dcosS, dus weer een constante'), van lengtematen en 
physische constanten afhangende. 
Keeren we nu tot het algemeene geval terug. 
Valt op het instrument licht van een tweemaal kleinere golflengte, 
dan zal de waaier tweemaal verder uitgetrokken worden, daar alle 
hoeken met de tijd richting evenredig aan m zijn. Vooral bij het 
echelon blijkt duidelijk, hoe daardoor de resulteerende vector en 
hiermee de intensiteit in het waarnemingspunt Q van grootte zat 
veranderen. De intensiteit is dus een functie van het golvenaantal m, en 
om te bewijzen, dat dit een even functie hiervan is, zullen we m 
van teeken ornkeeren. Dit is slechts een mathematische kunstgreep, 
waarachter geen physische beteekenis moet gezocht worden. Punten 
1) d. w. z. onafhankelijk van m. 
