93 
Pj, die in hun beweging eerst c^??^ achter waren bij Pj en wier 
vector dus onder een iioek c^m rechts van de tijdrichting lag, zullen 
P„ nu als bet ware c^m vóór zijn en een vector geven, die weer 
een hoek c^m met de tijdrichting vormt, doch nu links van deze 
is gelegen. Daar de hoek tusschen eiken vector en de tijdrichting 
evenredig was aan >//, zullen alle vectoren zich dus in deze richting 
spiegelen en zal de vorm van den waaier en daarmee de resultante, 
dus de intensiteit onveranderd blijven. Derhalve is bij elk instrument, 
waarin het licht zich normaal voortplant, de intensiteit een even 
functie van het golvenaantal. Hierbij is absoluut monochromatisch 
licht ondersteld, daar bij samengesteld licht de intensiteit geen functie 
van het golvenaantal meer is wegens het integreei-en naar in tusschen 
bepaalde grenzen. 
3 . 
Nu zullen we in het instrument echter ook terugkaatsingen tegen 
een dichtere middenstof toelaten. De phase verspringt hierbij plot- 
seling ■, een dergelijke plotselinge phaseverandering zullen we een 
phasesprong noemen.- Stel dus, dat eenige punten P' van het in- 
strument verlicht worden, door stralen, die een oneven aantal malen 
zulk een reflectie ondergaan hebben. Hun vectoren maken nu niet 
meer den hoek c'm, doch den hoek c'm -|- -t met de tijdrichting. 
Het punt P, gaf vroeger een vector, met behulp van welks ricliting 
de tijdrichting gedefinieerd werd. Komt het punt echter ook tot 
de punten P' te belmoren, dan zal ook zijn vector over een hoek 
7r. draaien, dus de tegengestelde richting van vroeger verkrijgen. 
Daar de andere groep punten van het apparaat normaal voortge- 
plant licht blijven ontvangen, blijven hun vectoren de hoeken cm 
met P/s vroegeren vector vormen. 
Definieeren we nu de tijdrichting opnieuw en wel als de richting 
van den vector, afkomstig van dat punt P^ van het apparaat, over 
hetwelk de kortste optische weg loopt van de lichtbron L naar het 
waarnemingspunt Q, afgezien van alle mogelijke phasesprongen, dan 
zal de tijdrichting in de volgende beschouwingen steeds de stand- 
vastige richting zijn, ten opzichte waarvan we den stand der vec- 
toren bepalen. We zullen haar weer steeds verticaal naar boven 
gericht denken. Een redeneering, die op deze tijdrichting is geba- 
seerd, zal dus zoowel gelden voor het geval, dat dit punt P„ licht 
ontvangt, dat van phase is versprongen, als voor het geval, dat er 
normaal voortgeplant licht op valt. De constanten c laten we hun 
waarde behouden, daar zij slechts van afstanden afhangen ; echter 
