95 
de intensiteit een even functie zijn in m, zooals we zagen ; dus kan 
J cos {m—m) slechts in die combinatie voorkomen, die haar 
terugbrengt tot J cos i Jt lm, welke even is in 7n, d.w.z. men moet 
haar slechts aantreffen in vormen van de gedaante : 
cos 4jr Lrn J cos 4jr I (m — m) — sin Au lm J sin Au I {m — m) of 
cos 4 ti lm J cos 4t lx — sin Ajt lm J sin 4jr lx (8) 
Om omgekeerd de intensiteitsformule voor enkelvoudig licht uit 
te breiden tot die voor samengesteld licht heeft men in de eerste J 
door q> {x) dx te vervangen en daarna naar x te integreeren. De 
groepeering (8) gaat daarbij over in cos lm C — .ïm 4 jr /m *S, juist 
die van verg. (4). Hiermee is dus bewezen, dat geen dezer instru- 
menten een tweede vergelijking tusschen C en S kan leveren, die 
onafhankelijk is van verg. (4). C en S zijn dus niet uit hun combi- 
natie te scheiden, </> {x) is dus oogenschijnlijk niet op te lossen*). 
5. 
Het ligt nu voor de hand, na te gaan, of de functie (f ix) soms 
wel “bepaald kan worden, zoo het licht in een of ander instrument 
een phasesprong u kan ondergaan, welke van st verschilt, daarge- 
laten of deze aan metaalreflecties of andere verschijnselen is te dan- 
ken. Stel, dat een deel der punten P, nu voorzien van dubbele en 
driedubbele accenten, zulk licht ontvangt. De hoeken der correspon- 
deerende vectoi’en met de tijdrichting zouden c/V? 2 , c^'m..., Cj"'m, 
c^''m.... zijn, zoo het licht zich in dezelfde richtingen, doch overal 
op normale wijze voortplantte ; nu z^ijn zij dus c”m -f- c: of c"’7n ci-\- jt, 
al naar gelang op het beschouwde punt P” of P”’ licht valt, dat 
behalve den phasesprong a resp. nog een even (waaronder nul) of 
h Terloops zij opgemerkt, dat C en 5 niet op andere wijze gecombineerd voor- 
komen in de intensiteitsformule, die voor het echelon de intensiteitsverdeeling over 
het geheele brandvlak van den kijker bepaalt. Deze hangt voor de verschillende 
punten van een parameter af, dien we l' zouden kunnen noemen. Ik heb dooreen 
berekening, die hier wordt weggelaten, bewezen, dat deze functie van l' voldoet 
aan een differentiaalvergelijking van de tweede orde, waarin alleen als coëfficiënten 
optreden combinaties van C en S van de soort, als in verg. (4), te nemen voor 
eenige waarden van l, verband houdende met l'. Zoo was zuiver analytisch de 
afhankelijkheid bewezen tusschen de intensiteiten in het buigingsbeeld van het 
echelon en die in het interferentiebeeld bij den interferometer van Michelson. 
Ofschoon de intensiteitsformule voor het echelon sterk gewijzigd kon worden door 
te onderstellen, dat voor de glasplaten diafragma’s van bijzonderen vorm waren 
geplaatst, bleef een dergelijke differentiaalvergelijking van de tweede orde toch van 
kracht en daarmee de afhankelijkheid dus onverbroken. 
