96 
een oneven aantal reflecties tegen dichtere middenstoffen heeft onder- 
gaan. Men heeft hier dus met vier groepen van punten te maken, 
welke indeeling uit het voorafgaande duidelijk zal zijn. Beschouwt 
men uit elk dier groepen één punt, resp. P, P' , P", P"', dan maken 
hun vectoren met de tijdrichting de hoeken cm, c’m -f- a, 
c"'m 4- « + phasesprong a is positief gerekend zoo het een 
sprong terug is en negatief in het tegengestelde geval. Verwisselt men 
nu m van teeken, dan worden deze vectoren resp. gespiegeld in de tijd- 
richting t, de richting t' , die een hoek n met de eerste vormt, de 
richting d, die een hoek a maakt met de tijdrichting en die, welke 
een hoek a Jt met de tijdrichting vormt, zijnde a/ in fig. 4. De vec- 
toren kunnen dus ten slotte in twee groepen gesplitst worden, waar- 
van de eene om de lijn tt!, de andere om een lijn aa! , hiermee een 
hoek a makende, gespiegeld wordt. Daar « jr is ondersteld, zal 
de waaier nu wel vervormd worden en zal de intensiteit niet meer 
dezelfde blijven. Deze is dus geen even functie meer 
van het golvenaantal. Bij een dergelijk instrument 
zullen C en S dus juist niet op de wijze van verg. 
(4) in de intensiteitsformule mogen optreden, het- 
geen weer via de intensiteit, geldend voor enkelvou- 
dig licht, is te bewijzen. Nu is de scheiding van 
C en S dus niet meer principieel on mogelijk en 
dus zoeken we in de goede richting om de functie 
Y'(«) te bepalen. Ten slotte zij nog opgemerkt, dat 
een phasesprong in het gedeelte LP van den lichtweg LPQ het- 
zelfde effect zal geven als een even groote gelijk gerichte, in het deel 
PQ, welke opmerking van belang zal blijken te zijn voor den interfero- 
meter van Michelson. In het voorgaande is ondersteld, dal de phasespi’ong 
a zijn grootte en teeken behield bij de teekenverandering van m-, 
hiertoe moet hij dus een constante of een even functie van m zijn. 
Alleen een instrument, waarin hij een constante is, d. w. z. onaf- 
hankelijk van m, zal praktisch voor ons bruikbaar zijn. Ons doel 
toch is bundels van de meest uiteenloopende constitutie te onder- 
zoeken en het zou niet doenlijk zijn voor elke lichtsoort een afzon- 
derlijken phasesprong in rekening te moeten brengen. Om die reden 
zullen we bv. geen gebruik kunnen maken van metaalreflecties. 
Aan den anderen kant zal men er echter bezwaarlijk buiten kunnen, 
want in bijna alle interferometers komen verzilverde glasplaten of 
metalen spiegels voor. Dit bezwaar is echter geringer dan het schijnt. 
Onderwerpt men nl. elk der vier monochromatische bundels, die de 
puntengroepen P, P' , P", P'" van zooeven veiBchtten en dus reeds 
de toen besproken phasesprongen moesten ondergaan, bovendien elk 
