97 
nog aan een nietaalreflectie, .die voor het viertal op identiek dezelfde 
wijze moge, geschieden, dan zal dit voor elk der bundels een zelfden 
phasesprong ^ beteekenen. Door dezen laatsten wordt de waaier niet 
meer vervormd, daar hij in zijn geheel over een hoek draait, aan- 
gezien immers alle punten Paan de nieuwe phase verandering hebben 
deelgenomen. Wel zal bij een viertal bundels van andere frequentie 
de waaier over een anderen hoek gedraaid worden, doch waaiers 
voor verschillende frequenties opgemaakt, moeten toch niet vectorieel 
worden samengesteld, omdat twee verschillende lichtsoorten nooit 
kunnen interfereeren. Dus ook als samengesteld licht op het apparaat 
valt, zullen metaalreflecties voor de intensiteit zonder gevolg blijven, 
zoo elk der bundels deze een gelijk aantal keeren op identiek dezelfde 
wijze ondergaan ; deze laatste eigenaardigheid treft men, om redenen 
van praktischen aard, in de gebruikelijke interferometers steeds aan. 
Hetzelfde geldt voor de phasesprongen, die bij totale reflecties plaats 
hebben. 
6 . 
We moeten dus een instrument bedenken, waarin vooreerst de 
voor waarde van identieke metaalreflecties en van identieke totale 
reflecties is vervuld, doch dat bovendien de eigenscliap bezit, voor 
de eene helft belicht te worden door stralen, die, afgezien van metaal- 
en totaalreflecties geen of slechts phasesprongen van jr hebben 
ondergaan, en voor de andere helft belicht te worden door stralen, 
die, afgezien van metaal- en totaalreflecties, nog eens extra aan een 
phasesprong « onderworpen zijn geweest, welke van jr verschilt en 
onafhankelijk van het golvenaantal moet zijn; de stralen van de 
eerste en de tweede soort moeten bovendien coherent zijn om te 
kunnen interfereeren. 
Vragen we ons nu af, over welke constante phasesprongen we tot 
nog toe de beschikking hebben, dan is het antwoord : 
1“. een phasesprong van jr bij reflecties tegen een dichtere mid- 
denstof, 
2’. een phasesprong van st, zoo een evenwijdige lichtbundel 
wordt samengeknepen om door een brand punt’te passeeren ^), 
JT 
3°. een phasesprong van - vooruit, zoo een evenwijdige bundel 
z 
door een brandlijn moet gaan ^). 
De laatste twee sprongen hebben resp. in het brandpunt en de 
brandlijn plaats; alleen de laatste verschilt van jr en hem alleen 
h Gouy, Ann. de Chimie et de Physique (6), 24. 1891. 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVIII. A^ 1919;20. 
