102 
kleine verandering in den interferometer aan te brengen een com- 
binatie der interferometers te ontwerpen, waarbij de grootheden 
/ en l' uiteraard steeds eenzelfde bedrag verschillen, dat scherp te 
meten is. We zullen verder den weg aanwijzen, hoe dit verschil is 
te bepalen en daarna aantoonen, dat het constant zijn hiervan ons in staat 
stelt met dit instrument even gemakkelijk te werken en evenveel te 
bereiken als met de ideale combinatie der interferometers het geval 
zon zijn. 
Men zou nl. uit den gewijzigden interferometer direct den oor- 
spronkelijken terug krijgen, wanneer de voorvlakken der prisma’s 
werden verzilverd. Beide instrumenten kunnen dus in één enkel 
worden vereenigd door van de voorvlakken der prisma’s de boven- 
helft doorzichtig te laten, maar de onderhelft te verzilveren. Laat 
de scheidingslijn van beide helften in het vlak van teekening liggen, 
dan worden de stralen, die boven dit vlak loopen en dus voluit 
zijn geteekend, totaal gereflecteerd en in een punt Q' vereenigd, 
zoo zij loodrecht op de prisma’s invielen. Stralen, die onder het 
teekenvlak loopen en dus gestippeld zijn aangegeven, zullen door de 
verzilverde onderhelften worden teruggekaatst en door een anderen 
kijker K in een ander pnnt Q worden bijeengebracht, wanneer ook 
zij loodrecht op de prisma’s invallen. Men heeft hier dus eigetdijk 
beide interferometers boven elkaar ge|)laatst, wat mogelijk was, dank 
zij de eigenschap der cjlinderlenzen om nooit een sti'aal, die boven 
en evenwijdig aan het teekenvlak loopt, hieronder te brengen. 
Stralen, die het teekenvlak snijden, zouden wel van het eene in het 
andere instrument kunnen overloopen, doch deze worden niet in de 
punten Q of Q' vereenigd en het zal blijken, dat we alleen in die 
punten de intensiteit hebben te melen. Ten overvloede kan men het 
voorvlak van elk prisma in drie zones verdeelen, de bovenste door- 
zichtig, de middelste absorbeerend en de onderste verzilverd, w’aar- 
door als het ware een ruimte tusschen beide interfei’ometers ontstaat, 
afhangende van de hoogte der middelste zone. De bovenste en 
onderste zones moeten groot blijven, daar al het hierop loodrecht 
invallende licht in de punten Q en Q' wordt geconcentreerd en we 
in deze punten een sterk geprononceerd intensiteitsverloop willen 
hebben, als sti-aks het beweegbare prisma wordt verschoven^). 
We zagen reeds, dat de intensiteit in het punt Q' bepaald werd 
b Desnoods denke men zich lange prisma’s en met behulp van spiegels twee 
beelden van S gemaakt, het eene boven het teekenvlak gelegen en dienende voor 
de verlichting der bovenste zones, het andere beneden het vlak gelegen en de 
onderste zones verlichtende. 
