104 
gevallen, welks intensiteit bij den stand / van het prisma behoort 
en dus door verg. (4) wordt aangegeven. De zwarting is hiermee 
evenredig; wanneer ƒ dus een evenredigheidsfactor is, zal voor de 
onderste streep gelden : 
J{l) = fZ{d) (15) 
Analoog 
J' {l') ^ f Z' {cV) . . • ^ (16) 
voor de bovenste streep, als hierop als nulpunt A’' dat punt gekozen 
wordt, dat in Q' was, toen het prisma door den stand = 0 heen 
ging, dus toen l = v was volgens fl4), of V2^=v (fig. 7). 
De verg. (14) gaan nu over in: 
fZ{d) 
r/ïj mi 
= + 2j^xl 
/ (w) dm + 2 I X {fn) cos 4 jr lm dm . 
(17) 
= . . . (18) 
7?l2 7»2 
De functies fZ en fZ' schommelen bij het vergrooten van / en V 
om dezelfde constante waarde: 
totisch naderen, want voor groote waarden 
zullen hiertoe asymp- 
van I en l' worden 
Wi 
J'/Sm) cos Imdm en ^y{m)sin‘^^l'mdm nul, wegens het voortdurend 
omslaan van het teeken van den cos. of den sinus, zelfs wanneer 
men slechts over een klein interval naar m heeft te integreeren. 
Volgens vei'g. (17) zal de ordinaat Z het grootste maximum be- 
reiken voor / = 0. Deze kan men uit het verloop der Z kromme 
scherp bepalen, zoo men met veelkleurig licht te doen heeft. Het 
voetpunt dezer ordinaat is het nulpunt N. Deze bewerking komt 
overeen met het instellen op het witte punt bij den interterometer 
van Michelson, wanneer men wit licht gebruikt en den beweegbaren 
spiegel met het referentievlak wil laten samen vallen. Het instellen 
kan uiteraard veel juister grafisch dan visueel geschieden. 
Daar volg! «i, de verg. (17) en (18): 
vil 
2 ^^x (^) CO.S 4jr lm dm =.fZ (d) — i f Z^^ax, • . • • (19) 
