107 
Daar het ons slechts orn den vorm der kromme x te doen is, 
kan men 2/'=l stellen, waardoor overblijft: 
-P 
00 
ƒ' 
i (cl) cos 4jr lm dl - (cl) sin 4jr lm dl 
(25) 
o o 
I (cl) en II (cl) zijn hierin geregistreerde functies, die volgens verg. 
(21) en (22) voor groote waarden van / nul zijn. Wil men de fijnere 
structuur van praktisch monochromatisch licht onderzoeken, dan moeten 
de Z en Z' krommen eerst voor wit licht worden opgenoraen. Hieruit 
toch volgt scherp de afstand der rmlpunteti en iV ' tot de beginpunten 
der krommen. Het prisma wordt nu weer op dezelfde plaats gebracht 
als zooeven bij het begin der meting ') en op een andere fotografische 
plaat worden nu de Z en .Z"' krommen voor hei minder samengestelde 
licht geregistreerd; de nulpunten N en N' liggen nu op dezelfde 
afstanden van de beginpunten als zooeven ; zij zouden zonder de 
vorige meting echter moeilijk te hei'kennen zijn geweest ; bij absoluut 
monochromatiscli licht zou er zelfs in het geheel geen verschil tusschen 
de maxima of tusschen de nulpunteu zijn te bespeuren geweest. 
Door het witte licht echter is de fotografische plaat als het ware 
geijkt. Het bekend zijn der nulpunten maakt zelfs bij het meest 
enkelvoudige licht een handelwijze, als boven beschreven werd, 
mogelijk en stelt ons ook hier in staat de gewensehte functie / (m) 
theoretisch althans exact te benaderen. In de praktijk kan deze 
benadering niet tot het uiterste worden doorgevoerd, ^ daar bij te 
hooge gangverschillen de lichtbundels incoherent worden wegens het 
onregelmatig trillen van de lichtbron, een bezwaar, dat elke methode, 
die op interferentie berust, zal aankleven. 
Deze grens voor het oplossend vermogen eener interferentiaal- 
S[)ectroscoop kan natuurlijk ook hier niet worden overschreden. 
Doch alle gegevens, die interferentie-verschijnselen ons kunnen ver- 
schaffen omtrent de samenstelling van schijnbaar raonociiromatisch 
liclit worden volgens de besproken methode mathematisch op de 
eenvoudigste wijze verwerkt en leiden tot het opbouwen eener functie, 
die de gezochte energieverdeeüng (p (x) het dichtst nabij konit * *). 
Michelson verwerkt zijn gegevens eerst tot een zichtbaarheids- 
kromme F" en besluit hieruit tot de waarde van C* -f" ‘ï^aar moet 
h Hierbij kau men bv. gebruik maken van de duidelijke beweging van de foto- 
grafische plaat. 
*) Om de benadering nog nauwkeuriger te maken, zou men óf de lichtbron 
regelmatiger moeten doen trillen, of een geheel ander instrument moeten bezitten, 
dat niet op interferentie berust en welks oplossend vermogen zelfs dat van de 
interferentiaal spectroscoop overtreft. 
