132 
de passieve verlenging of verkorting der rechte oogspieren of omge- 
keerd bij verschillende lengten der rechte oogspieren de passieve 
verlenging of verkorting der scheeve oogspieren bedraagt. 
De op deze wijze gecorrigeerde tabellen vindt men in den vorm 
van krommen als tig. 1 — 4 gereproduceerd. 
Deze krommen geven dus weer de gecorrigeerde lengten in mM. 
der 4 oogspieren (beide obliqui en recti super, en infer.) bij de 3 
bovengenoemde draaiingen van den kop in de ruimte. Voor den 
obliq. superior is alleen de afstand van trochlea tot aan de insertie 
aan den balbus weergegeven. 
Deze krommen leeren nu het volgende: 
De krommen van den obliq. superior en obliq. inferior zijn precies 
eikaars spiegelbeeld, dat wil dus zeggen, dat deze spieren bij de 
tonische labjrinthreflexen geheel als antagonisten zich gedragen; 
wordt de eene langer, dan wordt de andere korter en omgekeerd. 
Eveneens blijkt uit 'de krommen van de mm. recti superior en 
inferior dat ook deze spieren als reine antagonisten functioneeren. 
Vergelijkt men de krommen van de scheeve oogspieren (fig. 1 en 2) 
met de krommen, die vroeger voor de raddraaiingen van het oog 
gevonden werden, dan blijkt, dat zij in de hoofdpunten overeenkomen. 
Vooral vindt men voor de ligging der maxima en minima geen 
essentieel verschil; de raddraaiingen en de verkortingen der scheeve 
oogspieren zijn ongeveer het grootst, als de kop met den snuit 
vertikaal naar boven of beneden staat. Eveneens komen de krommen 
voor de rechte oogspieren (fig. 3 en 4) met de krommen overeen, 
welke vroeger voor de vertikale oogafwijkingen gevonden werden. 
Alleen is de vorm van de kromme der oogspieren bij draaiing III 
wat spitser dan de vorm der krommen, die voor de vertikaal- 
afwijkingen gevonden werd. 
De ligging der maxima en minima is echter niet essentieel ver- 
anderd. Het maximum van contractie der beide rechte oogspieren is 
ongeveer bij zijligging van den kop. 
Vergelijkt men nu de krommen van de obliqui en recti dan vindt 
lïien het volgende: 
Bij draaiing I ( — ) reageeren de obliqui zeer sterk, terwijl de recti 
bijna geen bewegingen uitvoeren. Bij deze draaiing vindt men dus 
bijna uitsluitend raddraaiingen zonder vertikaalbe wegingen. 
Omgekeerd reageeren bij draaiing II ( — . — .) de'obliqui bijna in het 
geheel niet, terwijl de recti superior en inferior sterke bewegingen 
uitvoeren ; bij deze draaiing dus overwegend vertikale bewegingen, 
zonder raddraaiingen. 
