134 
mm 
-- 
— 
V 
OR.I 
RECTUS SUPER. .. U 
(KOflwsiüir) *• 
/ 
-• 
• 
tmm 
X, 
/' 
\ 
4— 
^ « ' 
/ 
'n 
/ 
f 
/ 
✓ 
/ 
r 
■\ 
‘x 
\ 
\ 
% 
4 
y 
/ 
/ 
/ 
• 
fy 
\ 
\ 
' 
aoU.i.l 1 1 .1 I I i \ 1..,.. I ■„ i - I I, I ■! I \ I I I ■ I. I 1 1 I 
« 2 0 4 s 6 7 e 9 10 II 12 13 14 IS IB 17 18 19 20 2l 22 23 24 2S 
0 IS 90 48 60 78 90 108 120 I9S ISO (68 160 195 210 228 240 255 270 285 900 015 990 948 960^ 
Fig. 4. 
Alleen bij draaiing 111 ( — ) vindt men een gezamenlijke werking 
van de obliqui en de beide recti. 
Hieruit volgt dus, dat bij draaiing I de labyrinthen bijna uit- 
sluitend op de obliqnl, bij draaiing II bijna uitsluitend op rectus 
superior en inferior en bij draaiing III op alle 4 de oogspieren 
werken. 
Op details der krommen kan hier nog niet worden ingegaan, dit 
zal later geschieden, als de afhankelijkheid der tonische labyrinth- 
reflexen op de oogen van bepaalde gedeelten van het labjrinth spec. 
van de otolilhen nader zal worden nagegaan. Hier moge alleen 
gewezen worden op het feit, dat bij de scheeve oogspieren de kromme 
van draaiing I een asymetriscli verloop heeft, bij de rechte spieren 
de kromme van draaiing II. 
De nauwkeurigheid der vroegere bepalingen en der nu uitgevoerde 
metingen volgt uit het vergelijken der correspondeerende punten op 
de verschillende krommen. 
Bij de 3 verschillende draaiingen werd namelijk verschillende malen 
eenzelfde stand van den kop in de ruimte vanuit verschillende 
richting bereikt. Uit de kromme blijkt, dat desalniettemin de ge- 
vonden lengten der oogspieren opvallend goed overeenkomen. 
Correspondeerende punten zijn o.a. ; 
Norrnaalstand. Draaiing I No. 1 en 25. Draaiing II No. 1 en 25. 
Rugliggitig. Draaiing I No. 13. Draaiing II No. 13. 
Linker zijligging. Draaiing II No. 19. Draaiing III No. 1. 
Rechter zijligging. Draaiing II No. 7. Draaiing III No. 13. 
Snuit naar boven. Draaiing I No. 19. Draaiing III No. 19. 
Snuit naaj- beneden. Draaiing 1 No. 7. Draaiing III No. 7. 
Bij al deze standen hebben de 4 gemeten oogspieren bijna precies 
dezelfde lengte. 
Conclusies. 
Uit dit en het vroeger gepubliceerde onderzoek kan over de tonische 
