166 
aiiderde totaal. Reeds een oppervlakkige beschouwing leert hierbij, 
dat de kristallen onder inwerking der alcohol langzamerhand ver- 
dwijnen, terwijl zich vlokjes uit de vloeistof afzetten. Ook micros- 
copisch blijkt, dat de kristallen onder deze omstandigheden niet 
bestaanbaar zijn, doch amorphe vlokjes ZnO (of Zn (OH) J afscheiden. 
Zelfs 96 7#-ige alcohol werkt alzoo hjdroljseerend op het zinkaat 
en het behoeft niet te verwonderen, dat bovengenoemde onderzoekers 
produkten van onwaarschijnlijke samenstelling verkregen. Al naar 
gelang van de hoeveelheid alcohol en van den duur der inwerking, 
zal een mengsel verkregen zijn, dat nog meerdere of mindere quari- 
titeiten zinkaat bevat. De formules voor dergelijke produkten hebben 
geen zin en dienden dus uit de literatuur te verdwijnen. 
Bestendigheid, bereiding, enz. van zinkhydroxyde. ■ 
Zooals algemeen bekend is, verkrijgt men het zinkhj’droxyde in 
den i-egel als gelachtige, volumineuze massa. Het was nu voor dit 
onderzoek van belang na te gaan, of deze phase een constante of 
variabele samenstelling heeft en hoe het staat met zijn stabiliteit ten 
opzichte van ZnO. In de literatuur zijn vele aanduidingen te vinden, 
dat de langs verschillende wegen verkregen hydroxyden niet dezelfde 
samenstelling bezitten. Euler^ bereidde uit het nitraat hydroxyden, 
welke een verschillende oplosbaarheid in ammoniak bleken te bezitten. 
Herz’) en Hantzsoh* *] wijzen op de groote moeilijkheden, welke het 
oplevert om Zn(OH)j zuiver te verkrijgen en speciaal op de hard- 
nekkigheid, waarmede het snlfaat-ionen vasthoudt. Gemakkelijker 
dan uit het sulfaat schijnt men uit het chloride of nitraat een zuiver 
hydroxyde te kunnen verkrijgen. Bij de proeven, hierover genomen, 
ging ik uit van zuiver ZnO, dat in zoutzuur of salpeterzuur werd 
opgelost; daarna werd het hydroxyd door toevoeging van de bere- 
kende hoeveelheid ammoniak geprecipiteerd. Wordt dit neerslag met 
kokend water uitgewasschen, dan blijkt het reeds zeer spoedig, meer 
korrelig, zwaarder en minder gelatineus te worden. Na eenige malen 
nitwasschen, gevolgd door drogen bij 100°, bleek het preparaat 
nog slechts 0.6 '/o water te bevatten. Het hydroxyde is dus tengevolge 
van het nitwasschen bij 100° reeds tot oxyde omgezet. Bij 100° is 
dus niet meer bestendig. 
Hierna werd getracht door nitwasschen bij kamertemperatuur tot 
een zuiver hydroxyde te komen. Het bleek echter, dat zelfs na lang- 
h Ber. d. deutsch. Chem Ges. 36, 3400 (1903). 
*) Zeitschr. f. anorg. Ghem. 30, 280 (1902); 31, 357 (1902). 
*) Loc. cit. 
