167 
dit pleit er voor, dat deze produkten beschouwd moeten worden 
als metastabiele phasen, die Jiêiging hebben zich te stabiliseeren tot ZnO. 
Voor de oplosbaarheid van ZnO bij een NajO-concentratie van 
11.3 7o vindt men door interpolatie 2.3 7o- dus belangrijk lager. 
Gekristalliseerd zinkhydroxyde. 
Uit het bovenstaande volgt, dat men de amorphe, geleiachtige hydroxy- 
den moet beschouwen als phasen van wisselend watergehalte, welke 
bovendien zeer moeilijk zijn te zuiveren. De mogelijkheid bestond nu, dat 
onder bepaalde omstandigheden een gekristalliseerd hydroxyde van con- 
stante samenstelling zou zijn te verkrijgen. In de literatuur zijn eenige 
aanduidingen te vinden, dat Zn(OH), soms in kristalvorm schijnt te ont- 
staan. Zoo vermeldt Becquerel 7, dat hij het gekristalliseerde hydroxyde 
verkrijgt door een met koperdraad om wonden zinkstaaf, te plaatsen 
in een oplossing van kiezelzuur in bijtende loog. Hierbij vormden 
zich regulaire octaëders, waaraan de formule Zn(OH )2 werd toege- 
kend. Verschillende dergelijke aanduidingen vindt men in de oudere 
literatuur, zonder dat evenwel eenstemmigheid heerscht aangaande 
de samenstelling der kristallen ’)• In fle latere jaren zijn o. a. door 
Klein ’) de zinkhydroxyden opnieuw onderzocht. Deze onderscheidt 
drie vormen van het hydroxyde: vorm A is het sterkst oplosbaar 
in loog en ontstaat door aan een loogoplossing ZnSO^-oplossing toe 
te druppelen. De analyse van het bij gewone temperatuur gedroogde 
produkt leverde op: 2Zn0.H20. Uit de verzadigde oplossingen van 
A scheiden zich na verloop van tijd, de vormen B of C af; beiden 
zouden de samenstelling ZnO.HjO hebben, doch B wordt soms in 
mooie kristallen verkregen, terwijl C steeds amorph is. 
Het behoeft na het voorafgaande wel niet meer betoogd te worden, 
dat van een constante samenstelling der amorphe hydroxyden geen 
sprake kan zijn. Het watergehalte van deze lichamen hangt van 
allerhand factoren: bereiding, tijd van bewaren, enz., af ; een bepaalde 
formule voor hen heeft dus geen zin. 
Anders staat het met het gekristalliseerde hydroxyde. Het bleek 
mij inderdaad mogelijk, het zinkhydroxyde als gekristalliseerde phase 
van constante samenstelling te isoleeren. Hiertoe ging ik als volgt te 
werk: aan 50 c.c. eener normaal oplossing van KOH werd uit een 
h Lieb. Ann. 94, 358 (1855). 
Zie o.a. Bödeker. Lieb. Ann. 94, 358 (1855); Ville, Gomp. Rend. 101, 
375 (1885). 
*) Zeitschr. anorg. Chera. 74, 157 (1912). Zie ook WooD, Journ. Ghem. Soc. 
97, 886 (1910). 
