172 
Het oplossend vermogen was zeker niet kleiner dan het theoretische. 
3. Waarnemingen. De verschillende veldsterkten werden steeds 
bepaald door de splitsingen te meten die er door veroorzaakt werden 
bij Zn 4680, waarbij dan de groote der splitsing van deze lijn ver- 
geleken werd bij die, verkregen met de bekende absolute metingen 
van Gmeltn, Weiss en Cotton, en Fortrat. ’) Ik nam als stan- 
daard waarde voor . 10*^ het gemiddelde van de door hen ver- 
kregen waarden, 9.376. Gewoonlijk werkte ik met velden, die in 
de buurt van 30000 Gausz lagen. 
Bij tin en lood waren de electroden buigzame bandjes van deze 
metalen, die kruiselings over de pooltoppen gespannen werden. Bij 
tin werd de vonk nog door een Föhn koudgeblazen, omdat anders 
de electroden te snel doorsmolten en de ontlading in een continue 
overging. Bij lood werd van deze methode afgezien, omdat de Föhn 
vaak haperde, en werd een hulpvonk in de secundaire koten in serie 
met de belichtingsvonk geschakeld. Door van deze hulpvonk den af- 
stand te regelen, heeft men de werking van de belichtingsvonk veel 
beter in de hand. De electroden der hulpvonk moeten dan echter 
niet kunnen oxydeeren, daar men anders aldaar een meer continue 
ontlading krijgt, terwijl de hulpvonk juist dient om dit bezwaar, dat 
men bij de belichtingsvonk heeft en daar niet kan vermijden, te 
ondervangen en dus te zorgen, dat men een onderbroken ontlading 
houdt. Daarom werden de bolletjes van messing, waaruit de elec- 
troden der hulpvonk bestonden, bekleed met platina kapjes. De bandjes 
van lood werden strak gespannen gehouden over de pooltoppen, 
daar ze anders steeds de neiging hebben naar elkander toe te buigen, 
waardoor de vonkafstand te klein wordt. - 
Van antimoon konden, door de groote brosheid van dit metaal, 
geen buigzame bandjes gemaakt worden en gebruikte ik dus kleine 
platte staafjes ervan als electroden, die geklemd werden in een vonk- 
statief van messing. Een voordeel van dit metaal is, dat het een vrij 
hoog smeltpunt heeft en de electroden dus minder spoedig door- 
smelten. Bismuth heb ik alleen als alliage met antimoon als electrode 
gebruikt, (60 gewichtsprocenten bismuth), anders had het tegelijker- 
tijd de bezwaren van tin en lood, dat het spoedig smolt, en die van 
antimoon, dat het bros was. Bij het alliage was het eerste bezwaar 
opgeheven en kon het verder als antimoon behandeld worden. 
‘) P. Zeeman. Researches in Magneto-optics. Mac Millan and Go, London, 1913, 
blz. 67. Deutsche Uebersetzung, Leipzig, J A. Barth, 1914. 
R. Fortrat. Recherches de magneto-optique. Thèse, Paris, 1914. 
