173 
Nog moet ik vermelden, dat ik in de tabellen, waarin 
Schippers *) zijn metingen over het antimoonspectrimi samenvat en 
die in Kayser’s Handbuch der Spectroskopie overgenomen zijn, eenige 
lijnen aantrof, die ik op mijn plaatjes nooit vond. Het zijn de lijnen 
4370, 4295, 4287, 4091, 4078, 4038, 4024, 4006,4004,3979,3721, 
3467, 3460. Uit eenige proefnemingen, die ik nam, met het doel 
om uit te maken of deze lijnen bestonden, meen ik te moeten be- 
sluiten, dat Schippers zich vergist heeft en lijnen van de derde orde 
voor lijnen van de tweede orde heeft gehouden. De bovenstaande 
lijnen zijn volgens mij achtereenvolgens de volgende lijnen van de 
derde orde: 2913, 2863, 2858, 2727, 2719, 2692,2683,2671,2670, 
2653, 2480, 2311, 2306. 
In de tabellen heb ik naast mijn eigen uitkomsten die van Purvis 
opgenomen. De veldsterkte, die hij opgaf, bracht ik echter niet in 
rekening, daar deze zeker te hoog opgegeven staat. In plaats daarvan 
heb ik met behulp van mijn uitkomsten nagegaan welke veldsterkte 
Purvis gehad heeft, door het gemiddelde van zijn uitkomsten te 
vergelijken met het gemiddelde van de mijne; dit voor elk element 
afzonderlijk. Ik vond zoo voor tin, lood, antimoon en bismuth achter- 
eenvolgens 30400, 31100, 28700, 31100 Gausz. Cotton schat de 
door PüRVis gebruikte veldsterkte op 30800, hij zelf geeft op 39980 
Gausz. Voor het beter onderling vergelijken der uitkomsten zijn die 
d). 
van PüRVis voor — in onderstaande tabellen door bovenstaande veld- 
sterkten gedeeld. 
O 
De golflengten staan, afgerond, opgegeven in internationale Angström 
eenheden. 
4. Bespreking der tabellen. Behalve de in de tabellen opgenomen 
splitsingen staan verder nog bij tin op een van de opnamen, waarop 
beide soorten van componenten tegelijkertijd voorkwamen, de quadru- 
pletten 2368 en 2762 (booglijn), die achtereenvolgens als waarden voor 
(dA : A’H) . 10^^ hadden: 34.6 (3), 48.0 (2) en 49 (2), 56.6 (3). De 
getallen tusschen haakjes geven het gewicht aan. 2266 en 2408 
zijn gesplitst. De grootte der splitsing is niet te meten maar bedraagt 
achtereenvolgens minder dan 76 en 59. 2355 is waarschijnlijk gesplitst. 
Verder staat bij antimoon nog op de opnamen de door Schippers 
opgegeven luchtlijn 3640 gesplitst. Hiervan is (d^ : A^H) . 10’“ = 66.2, 
gewicht 3. 
’) H. Schippers, Messungen am Antimonspectrum. Zs. f. Wiss. Phot., 11, 
235, 241. 
