175 
op naast elk waarvan een breede veeg- staat, die vrij plotseling ophoudt. 
Er is haast geen afscheiding te zien, waardoor het meten lastig 
wordt. Toch komen de verschillende metingen der buitenste com- 
ponenten goed overeen, van de binnenste minder. Het p-doublet staat 
zeer dicht bijeen, zoodat daar al vanzelf een groote betrekkelijke 
fout ontstaat. 
In de tabel is de meest violette component met een — , de meest 
roode met een + aangegeven. In dat geval is de splitsing niet 
= 2d^, zooals boven de kolom staat aangegeven, maar = dA ; o 
beteekent niet, dat de lijn op de plaats van de oorspronkelijke, 
ongesplitste, staat maar alleen, dat daar een component staat. 
5. Algemeens uitkomsten. Wanneer men in het voorgaande de 
resultaten vergelijkt, valt al dadelijk op, dat, al is ook de algemeene 
gang der uitkomsten dezelfde, er toch nogal veel afwijkingen voor- 
komen, die meer bedragen, dan de aangegeven waarschijnlijke fout. 
Ook komt het een enkele keer voor, dat een quadruplet voor een 
triplet aangezien wordt, wat niet te verwonderen is bij de dicht 
bijeen staande middelste componenten van deze vaak onscherpe lijnen. 
Dat iets dergelijks het geval kan zijn met andere lijnen, die als 
triplet opgegeven staan, is niet onmogelijk. 
Eene overeenkomst, zooals Pürvis die aangeeft tusschen de qua- 
drupletten Pb 3740, Pb 2873, Sb 3723, Sb 3638 en misschien 
Sb 2668, Bi 2989, bestaat volgens mijne metingen niet, uitgezonderd 
misschien die tusschen Sb 3638 en Bi 2989. — Gaat men na, of er 
nog eenig verband bestaat tusschen de splitsingen der lijnen, 
waarvoor Kayser en Rünge * *) de bekende constante trillingsver- 
schillen vinden, dan blijkt dat zulk een verband niet bestaat. — 
V. Lohuyzen ’) heeft in de spectra van tin en antimoon reeksen 
aangegeven. Aan de juistheid er van wordt echter getwijfeld door 
Saunders ') en Arnolds 0- Ik heb nu nagegaan of de regels van 
Preston voor deze reeksen doorgingen. Van reeks I, die v. Lohuyzen 
in het tinspectrum aangeeft, heb ik voor de lijnen 3656 en 2785 
Spektralliniën im Vakuumlichtbogen. Ann. d. Phys.. (4), 39, 225, 1912; Diss., 
Göttingen, 1912. 
b H. Kayser und C. Runge. Ueber die Spectra von Zinn, Blei, Arsen, Antimon, 
Wismuth. Abhandl. Berl. Akad. 1893; Wied. Ann., 52, 93, 1894. 
T.- VAN Lohuizen. Bijdrage tot de kennis van lijnenspectra. Diss , Amsterdam 
1912. 
*) F. A. Saunders. Astrophys. J., 36, 409. 
R. Arnolds. Das Bogen- und Funkenspectrum von Zinn (von A 7800 — A 2069). 
Zs. f. wiss. Phot., 13, 325. 
