176 
de splitsingen (d. w. z. de waarden voor dA : zie tabel) 29,6 
en 56,1 gevonden; 2408 in die reeks heeft een splitsing kleiner dan 
59. In de i’eeks VII vind ik voor de lijnen 3801,2851,2594,2483, 
2422 aclttereen volgens de splitsingen 40,5, 42,5, 44,7 (56 en 46,8), 
45,9. Hierin geeft 2483 een qnadruplet, de overige lijnen geven 
tripletten. Reeks VIII: 3175 en 2483 geven achtereenvolgens 69,7, 
(56 en 46,8) als splitsing, ^^ntimoon. Reeks XIII: de lijnen 3268 en 
2574 hebben achtereenvolgens een splitsing van 40,9 en 45. Reeks 
XIV: 3505 heeft de splitsing 63,7 en 2719, 51,5. Reeks XX : 3233, 
2653, 2478 hebben de splitsingen 60,0, 63, 68,7. 
Bij de andere tin- en antimoonreeksen heb ik geen, of slechts één 
lijn gesplitst gekregen. 
Gaan we de bovenstaande resultaten na, dan zien we dat van de 
reeksen, waarbij over het volgen van de regels van Preston te oor- 
deelen valt, slechts reeks XIII niet in strijd is met deze regels. In 
reeks VII loopen de splitsingen geleidelijk op; de eerste en de laatste 
splitsing liggen meer dan de foutengrens uiteen. Bovendien komt 
daar midden tusschen de tripletten een quadruplet voor. Ook al 
waren, wat zeer onwaarschijnlijk is, deze tripletten eigenlijk quadru- 
pletten, waarvan alleen de middelste component niet gesplitst gezien 
werd, dan waren toch de grootten der splitsingen der buitenste 
componenten niet met elkander in overeenstemming. — Het voor- 
gaande pleit m. i. niet voor de uitkomsten van v. Lohuyzkn, al blijft 
het altijd mogelijk dat er reeksen zijn die niet aan den regel van 
Preston gehoorzamen. Het nut van de Zeem AN-effec ten voor het 
onderkennen van spectraalreeksen kwam opvallend voor den dag 
toen Rünge en Paschen in de spectra van Mg, Ca, Sr, Ba dubbel- 
lijnen vonden, die in het magnetische veld op dezelfde wijze ver- 
anderd werden als dubbellijnen in hoofd- en nevenreeksen in de 
spectra der alkalimetalen, terwijl ook bij sommige dubbellijnen uit 
het Ra-spectrum soortgelijke uitkomsten werden gevonden. De ver- 
wachtingen, die in 1902 en 1904 aan de genoemde onderzoekingen 
werden vastgeknoopt, wat het vinden van i’eeksen betreft, worden 
dus, wat de door mij onderzochte metalen betreft, niet vervuld. 
Verder heb ik zelf nog getracht, regelmatigheden te vinden. Hierbij 
en bij het voorgaande heb ik gebruik gemaakt van een grafische 
voorstelling, die mij gemakkelijk leek. Daartoe heb ik in elk element 
de splitsingen volgens grootte gerangschikt en ze toen op schaal 
vertikaal onder elkander geteekend, zooals men dat gewoonlijk doet, 
wanneer men splitsingen onderling wil vergelijken. Daar twee opeen- 
volgende splitsingen over het algemeen slechts weinig in grootte 
verschillen, ontstaat zoo een kromme. Een vertikaal gedeelte beteekent 
