178 
gedeelte der kromme beteekent dat tnsschen twee bepaalde grootten 
de splitsingen regelmatig verdeeld zijn. Ging ik dit na voor de 
splitsingen bij de vier door mij onderzochte elementen, dan kreeg 
ik vier krommen, elk bestaande voor het grootste gedeelte uit een 
recht hellend stuk, wat dus beteekent, dat bij elk der elementen 
haast alle splitsingen over een bepaald gebied vrijwel regelmatig 
verdeeld zijn. Bij tin liggen de meeste splitsingen op deze wijze tus- 
schen 40 en 70, bij lood tusschen 45 en 70, antimoon heeft een 
reeks splitsingen tusschen 60 en 65, en verder eenige in de buurt 
van 70, van bisinuth bestaan wel wat weinig jesultaten, maar deze 
liggen toch tamelijk regelmatig tusschen 45 en 70. 
Een duidelijk vertikaal gedeelte, dus verscheidene gelijke split- 
singen, komt niet voor. Veel resultaat bij het zoeken naar reeksen 
met behulp \’an gelijke splitsingen verkrijg ik dus door deze krom- 
men niet. Ik heb het ook beproefd bij tin, en bij antimoonlijnen, 
die een splitsing hadden tusschen 60 en 65, maar evenmin met resultaat. 
Ook ging ik nog na of er eenvoudige betrekkingen bestonden 
tusschen de afstanden der componenten bij meer dan drie-voudige 
splitsingen, die nogal zuiver gemeten waren (gewicht 3 of 4). Bij 
Sb 3740, Sb 2671 en Sb 2878 vond ik geen eenvoudige verhoudin- 
gen. Bij Sn 3331 verhouden zich de afstanden der componenten als 
3: 2, wanneer men er de waarden 59,3 en 39,5 voor neemt, die 
binnen de foutengrens liggen. Bij Pb 2802 is de verhouding ook 
3: 2 met de waai-den 49,1: 32,7. Pb 2873 geeft 54,7:41,0 = 4:3. 
Sb 3723 geeft 72,6: 36,3 = 2: 1. Eenig onderling verband of een 
eenvoudige betrekking tot de normale splitsing bestaat echter niet. 
In het kort kunnen dus de resultaten als volgt samengevat worden : 
Van 35 tin-, 23 lood-, 27 antimoon- en 16 bismuthlijnen werd 
het Zeeman-effect gemeteri. Hierbij doen zich afwijkingen voor van 
de, op slechts enkele lijnen betrekking hebbende, uitkomsten van 
PüRVis, naar' ik vermoed tengevolge van minder zuivere metingen 
van hem. Verband tusschen de splitsingen van die lijnen der onder- 
zochte metalen, waarvoor voorgesteld werd ze in reeksen op te nemen 
of die volgens de wetten van de 2e soort van Kayser en Rünge 
gerangschikt zijn, werd niet gevonden. De splitsingen liggen vrij 
regelmatig verdeeld tusschen waarden, die ongeveer 1 en 1,5 maal 
die van de normale splitsing bedragen. Als incidenteele uitkomst 
vind ik, dat een aantal door Schippers voor antimoon opgegeven 
lijnen niet reëel is. 
