ratoriiimwerk had iiigericlit, de jongeren wezen erop dat 
in hun tijd Franchimont nog dezelfde was geweest als in 
die eerste, lang vervlogen jaren. 
Met welke nilkoinsten hij de wetenschap verrijkt heeft, 
hoe hij dooi de ontdekking van de nitrarninen een nieuw 
hoofdstuk aan haar heeft toegevoegd, hoe hij wist te woe- 
keren met nieuwe methoden zooals de behandeling met 
het „reëele” salpeterzuur, hoe, al zocht hij zelf dien weg 
niet, sommige zijner vondsten belangrijke technische toepas- 
sing hebben gevonden, dit, en veel meer, heeft in het 
bijzonder ons medelid van Rombürgh in het licht gesteld. 
Ik zal mij niet vermeten, op mijn beurt een overzicht van 
zijn werk Ie geven. Maar wel mag ik eraan herinneren, omdat 
het ook mij niet verborgen bleef, dat hij, ondanks zijn ver- 
bazende feitenkennis, steeds het inzicht boven het weten stelde, 
dat hij de sirnctiiurchemie lenig en plooibaar wist te houden, 
getuige de voorliefde waarmede hij den ouderlingen invloed 
van dicht bij elkaar staande atoomgroe|)en deed uilkomen, en 
dat hij een open oog had voor de beteekenis van andere 
richtingen in de scheikunde, de stereochemie aan den eenen, 
de physische ciiemie aan den anderen kant. 
Tot den bloei der scheikunde in Nederland heeft hij 
bijgedragen door zijn leerboeken, en evenzeer door zijn 
aandeel in de oprichting van het Recueil des Travaux 
Chimiques des Pays-Bas, in welk tijdschrift hij bij voorkeur 
zijne onderzoekingen publiceerde. 
Dat hij eerelid van de Nederlandsche Cliemische Vereeni- 
ging was en dat ook menige buitenlandsche onderscheiding 
getuigde van hel hooge aanzien waarin hij bij zijn vak- 
genoolen stond, behoef ik nauwelijks te zeggen. Sedert 
1879 was hij lid dezer Akademie. 
Een rijk en uitermate vruchtbaar wetenschappelijk leven 
heeft Franchimont gehad. Nadat, nu zeventien jaren geleden, 
een zware ziekte ons geruimen tijd ernstige bezorgdheid 
had gegeven, bleken tot onze vreugde zijn veerkracht en 
zijn werklust onverminderd te zijn. Zij zijn hem tot het 
laatst, ook na zijn aftreden als hoogleeraar, bijgebleven en 
zoo mochten wij hopen, hem nog lang van een gelukkigen 
