227 
hij van Held af, gaat veel verder dan Held is gegaan en spreekt 
de meening uit, dat de inesenchyincellen, die onderling door plasma- 
desmen tot een syncy tinna vereenigd zijn, zonder raeei’ in staat 
zijn ook de vorming der neurofibrillen op zicli te nemen. Is dit 
fibrillisatie-proces tot op zekére hoogte gekomen, dan snellen secundair 
nieuwe mesenchymcellen (e hulp om het te voltooien en deze cellen 
worden deels tot cellen der scheede van Schwann, deels krijgen zij 
eigenschappen tot vorming van intracellulaire übrillennetten, die men 
gewoon was slechts aan nenroblasten toe te schi-ijven en doen zich 
voor als de cellen der lichaampjes van Gkandry of als cellen der 
binnenkolven in andere tastlichaampjes. 
• Had Held gehoopt de nenron-hypothese, de nitgroeiïng van een 
fibrillenbundel uit den neuroblast, te kunnen verzoenen met de z.g. 
keten hypothese, d.w.z. die de fibrillen doet voortgaan in en voort- 
komen uit i'ijen aaneengeschakelde cellen, welke als geleidingscellen 
de latere zenuwbaan bepalen, de schrijver maakt tegen beide voor- 
stellingen front. 
Indien Held zich steunt op het feit, dat dicht bij het ruggemerg, 
gliablasten (vooral uit de rnglijst) zich langs den fibiillenbundel 
voortschuiven, de schrijver erkent voor het perifere deel van het 
zenuwstelsel dit feit niet, en ontkent daar liet bestaan x an geleidings- 
cellen, in welken vorm dan ook. 
In tegenstelling van Held, die de vorming van tibrillenreticula 
specifiek acht voorden neuroblast, is voorden schrijver het mesenchym- 
syncytium universeel tot fibrillenvorming in staat. 
De onderzoekingen van den schrijver raken de grondbeginselen 
van het ontstaan van het perifere zenuwstelsel. Zonder twijfel laten 
een aantal zijner beschouwingen kritiek toe en is het niet te vei'- 
wachten, dat zijn gedachtengang zonder tegenspraak zal blijven, maar 
zijne onderzoekingen zijn verricht met beheersching der beste en 
nieuwste methoden voor fibril- en celkleuring, door een scherp 
waarnemer, die met helderen gedachtengang, de vragen, die hij aan 
de natuur stelt, goed weet te formuleeren. 
De ondergeteekenden hebben dan ook geen oogenblik geaarzeld 
om te adviseeren zijn werk in de Verhandelingen op te nemen. 
Wel is bij hen de vraag gerezen of er geen nader overleg zou 
kunnen worden gepleegd over beperking der textfiguren, reproducties 
van afbeeldingen door anderen over dit onderwerp. 
Zij zonden kunnen vervangen worden door verwijzing naar de 
juiste plaats, waar die afbeelding oorspronkelijk is gegeven. 
Het nadeel, dat de lezing \'an zijn werk moeilijkei' wordt, wordt 
hierbij opgewogen door het feit, dat afbeeldingen, waarbij het op 
