Met behulp van deze veronderstellingen en van de stralingswet van 
Planck vindt Einstein voor de middelbare afwijking van de energie, 
in het geval dat E" v is. 
V. 
(6 — e)* = hvs f 
c’ 
8jtv*dv 
f’ 
V 
en interpreteert deze formule als volgt ; 
VI. De tweede term geeft de energie-wisselingen door interferentie 
aan, zooals men die uit de theorie van Maxwell uitsluitend zou 
verwachten. 
VII. De overblijvende eerste teiun h v s, die men uit klassieke 
beschouwingen niet zou vinden, is toe te schrijven aan het bestaan 
van lichtatomen van de grootte Ar, die zich volgens het toeval over 
beide ruimten verdeelen. 
Wij zullen in het eerste deel tot de volgende conclusies komen : 
a. Ook volgens de methoden der quantentheorie vindt men voor 
Einstein’s geval — ruimten zonder materie — alleen de tweede 
term van V. 
b. III is in ’t algemeen onjuist. 
c. Het geval kan wel zóó gesteld worden, dat III met groote 
benadering geldt, maar dan vervalt II. 
d. IV kan niet toegepast worden, daar S voortdurend constant 
blijft, ondanks interferentie-wisselingen. 
Daarmee vervallen dan tevens E[nstein’s uitspraken V en VII. 
In verband met deze resultaten komt men tot de vraag, of IV 
algemeen onjuist is. In het tweede deel behandelen we daarom het 
geval dat een ruimte met straling in wisselwerking met materie 
staat, dan zijn II en III juist. Dat ook IV geldt, toonen wij aan 
door onafhankelijk van de entropie, zuiver statistisch, de energie- 
wisselingen af te leiden, waarbij we op het voorbeeld van Einstein’s 
afleiding der stralingswet') van de frequentie-bepaling volgens Bohr 
gebuik maken. Zoo vinden we: 
e. V geldt voor straling in evenwicht met materie, en dus ook IV. 
ƒ. VI vervalt dan, en eveneens VII. 
A. Straling zonder materie. 
2. Uit Einstein’s onderstellingen I— IV volgt door een eenvoudige 
berekening, geheel zooals bij Einstein l.c., voor een willekeurige 
verhouding v : V 
i) Verh. d. D. Pbysik. Ges. XVIII p. 318 (1916). 
