stralingswet heeft dan den vorm van Wlen en dit verklaart dan de 
eerste uitkomsten van Einstein in 1905, toen hij van de wet van 
WiEN uitging. 
Kan men in (8) p niet verwaarloozen, dan worden de wisselingen 
dientengevolge grooter, zonder dat er sprake is van een onaflianke- 
lijke tweede oorzaak, die er een teian bij oplevert. Inderdaad mist 
Einstein’s interpretatie in dil geval, waar we zijn formule bevestigd 
vinden, allen grond, omdat de enei'gie van de stralingsruirnte 
niet door interferentie kan veranderen. 
Uil onze afleiding van de formule van Einstein ziet men dat het 
verschijnsel der energie-wisselingen niet zijn oorzaak vindt in de 
discrete structuur der energie of in een discontinue uitbreiding , maar 
in het feit dat de energie slechts in afgepaste hoeveelheden aan de 
straling toe- en af gevoerd kan worden. 
Men kan ten slotte de energie-wisselingen in een gedeelte van de 
hier beschouwde straiingsruimte in het oog vatten. Laat dat deel 
een volume v, het overige deel U hebben. De wisselingen tenge- 
volge van de onregelmatige emissie en absorptie verdeelen zich 
gelijkmatig over de geheele ruimte, zoodat men ^ - voor het 
deel zal vinden door de overeenkomstige waarde voor het geheele 
V 
volume V -|- V te vermenigvuldigen met dus 
V \ V 
kv 
(s — p)" V T c*Uu V 
/ip — =: hv 1 
s — V -\-V x) \- V v-\-V 
ekT_ 1 
waar de door Einstein toegepaste s|)litsing gebruikt is. Hierbij 
zullen we de bijdragen van de interferentie- wisselingen optellen. 
Voor deze geldt volgens i6) 
redig met de dichtheid n v, de kans op de omgekeerde verandering evenredig met 
. . N~n , , 
de dichtheid — r-— in het andere deel. Mathematisch heeft men hier dus het boven 
behandelde geval als men stelt q = 
C 
V 
p 
c 
V 
a = 
CN 
~V 
waarmee (7) en (8) geven. 
— A 1 V 
V \ 1 V Y v' 
V V 
{n — ny 
n 
n 
dus de bekende uitkomst, die men gewoonlijk vindt door de N molekulen volgens 
bet toeval in de ruimte V -+ v te plaatsen Tegenover die statische methode kan 
men onze afleiding dynamisch noemen. 
