314 
een bepaalde kromme /> = (p (i), die de intensiteitsverdeeling in het 
spectrum van het absoluut zwarte lichaam voorstelt. 
Omgekeerd zullen f en T te vinden zijn als /;, voor twee waarden 
van X bekend is. 
Het waargenomen energiespectrum van de zon komt echter niet 
met het energiespectrum van het zwarte lichaam overeen, zoodat 
indien wij nu toch de formule van Planck gaan toepassen tei' be- 
rekening van f en T uit de experimenteel bepaalde 7;, de waarde 
van T zal afhangen van de plaats waar wij /> kiezen. 
In de tabel I geven en kolom de waarden van X nit 
wier bijbehoorende ƒ> de 7' der 3'’'^ kolom is berekend. De toe- 
passing van de formule van Planck op het experimenteel bepaalde 
energiespectrum der zonnestraling heeft m.i. weinig zin, tenzij men 
dit werkelijk als nagenoeg overeenkomend met het spectrum van 
een absoluut zwart lichaam zou kunnen be.schouwen — het kriterium 
waarvan zou bestaan in het vinden van dezelfde T uit willekeurig 
gekozen combinaties van />. 
Reeds iji mijn vorig artikel schreef ik ; 
,,De onderstelling, dat alle lichtsoorten tot ons komen van uit één 
fotosfeeroppervlak m. a. w. dat licht vari alle golflengten uit één- 
zelfde diepte van de zon afkomstig zou zijn, blijkt . . . hoe langei' 
hoe meer onhoudbaar. 
Indien echter in werkelijkheid licht van verschillende golflengte 
afkomstig is uit verschillende diepten vau de zon, dan wordt het 
zéér de vraag of wij nog wel de formule van Planck mogen toe- 
passen zooals wij dit Defant zagen doen”. 
Inplaats van te denken aan één fotosfeeroppervlak, zooals Defant, 
zouden wij nog kunnen probeeren waartoe de onderstelling leidt, 
dat de zon opgebouwd is uit een aantal concentrische ,,partiaal- 
fotosfeeren”, die ieder stralen als een absoluut zwart lichaam, zoodat 
de totale waargenomen straling opgebouwd wordt gedacht uit een 
aantal partiaalstralingen afkomstig uit verschillende lagen. In mijn 
vorig artikel sprak ik de verwachting uit, dat bij deze onderstelling, 
gezien het feit dat uit het werk van Spukeuboeh en van Cittert 
schijnt te volgen dat men over ’t algemeen voor rood licht dieper 
in de zon kan zien dan voor violet, de effectieve temperatuur met 
de golflengte zou aangroeien. 
Deze verwachting is onjuist gebleken. En bij nader inzien was 
zij ook ongegrond. Immers de effectieve temperatuur eener laag kan 
slechts afgeleid worden uit de energieverdeeling in haar spectrum — 
en daaromtrent leert ons het genoemde resultaat van Spijkerboer 
en van Cittert niets. Intusschen is het de moeite waard de gevolgen 
