315 
der hypothese van de ,,partiaalfotosfeeren” na te gaan, omdat het 
hierdoor wellicht duidelijk zal worden, hoe de volgens Planck 
bepaalde effectieve temperaturen niets anders dan rekengrootheden 
zijn, waaraan men nauwelijks fysischen zin kan hechten en die 
zeker geeti inzicht geven in de werkelijke temperatuien op de zon. 
Volgens onze veronderstelling dan, zou iedere fotosfeer, indien 
wij slechts een middel bezaten om uitsluitend licht te beschouwen, 
dat ons van uit deze fotosfeerschaal bereikt, haar eigen energie- 
spectrum bezitten, dat van fotosfeer op fotosfeer verschillend zou 
zijn en wel om twee redenen : 
ten omdat de werkelijke temperatuur in dieper gelegen lagen 
anders is dan in de buitenste; 
ten 2*^^® omdat de straling, die uit de diepere lagen tot ons komt, 
een grooter verlies door absorptie en verstiooiing heeft ondergaan 
(en wel, wat de laatste oorzaak betreft, in veel sterker mate voor 
de kleinere golflengten, dan voor de grootere) tengevolge waarvan, 
zelfs als de werkelijke temperatuur der verschillende lagen overal 
dezelfde was, het waargenomen energiespectrurn van laag lot laag 
toch anders zou zijn. 
Wat wij evenwel waarnemen, is niet het door verstrooiing enz. 
gewijzigde spectrum van iedere laag afzonderlijk, maar de combinatie 
van al die spectra te samen. 
Uit dit, allesbehalve ,, zwarte” spectrum op de besproken manier 
een effectieve temperatuur te willen afleiden, schijnt niij absoluut 
ongeoorloofd toe, daar juist niet voldaan is aan den fundamenteelen 
eisch, dat het gebruikte energiespectrurn in hoofdtrekken gelijken 
zou op dat van een absoluut zwart lichaam. 
Indien wij het procedee echter toch toepassen, behoeft het geen 
verwondering te baren dat de gevonden 7”s in hooge mate afhan- 
kelijk blijken van 7.. 
Dit laatste moge nog aan een sterk geschematiseerde voorstelling 
verduidelijkt worden. 
Denken wij ons een energiespectrurn, ontstaan door de super- 
positie van slechts twee spectra, afkomstig van twee werkelijk 
,, zwarte” lichamen, die ongeveer evenveel tot de totale straling 
bijdragen doch wier temperaturen sterk uiteenloopen. Zulk een 
geval is voorgesteld in figuur 1. 
Laaf de kromme I beantwoordeii aan de absolute temperatuur 
3000°, de kromme II aan 1500'". De maxima liggen dan respectie- 
velijk by 7 = 1^ en 7 = 2(j. Sommatie van deze geeft de kromme 
III, doch daaruit is door halveering der ordinaten afgeleid IV wier 
inhoud w’ederom gelijk is aan den inhoiid van elk der componee- 
21 
Verslagen der Afdeeling Naluurk. Dl. XXVIII. A**. 1919/20. 
