319 
Het spreekt vanzelf, dat het daarvoor noodig was, een aantal 
isomere en stereoisoniere suikersoorten op hun gedrag tegenover de 
nieren te onderzoeken en wel. niet alleen hexosen, maar ook penfosen. 
De heeren Jhr. Alberda van Ekenstein, Prof. Backeh, Prof. Böeseken 
en Prof. Neuberg waren zoo vriendelijk mij hierbij zooveel mogelijk 
tegemoet te komen. Ik breng hun hierbij nogmaals mijn oprechten dank. 
Nochtans was de verscheidenheid van materiaal zeer beperkt. 
De gevolgde methodiek week van de vroegere niet af. * *) Zij berustte 
op de vergelijking van het reduceerend vermogen der afgescjieiden 
kunstmatige urine met dat van de doorstroomingsvloeistof. Deze 
doorstroomingsvloeistof, waarin de suikers opgelost werden, had weder 
de volgende samenstelling; NaCl 0,5 7o> ï^Cl 0,02 "/o. CaClj.ö aq 
0,04 7o) NaHCO, 0,285 7o' De suikerbepaling geschiedde, zooals 
vroeger, volgens Bang (1916); in den laatsten tijd werd ecliler de 
nieuwste metliode van dezen schrijver gebruikt. ’) Zij berust wederom 
op de bepaling van de reductie. Hierbij wordt de fout, die teweeg- 
gebracht kan worden door verschillen in de intensiteit van het koken, 
geëlimineerd en wel doordien in de kokende vloeistof heete water- 
damp geleid wordt, waardoor het koperoxydule door middel van 
joodzuur oogenblikkelijk in koperoxjde wordt omgezet. Verder wordt 
ook de oxydatie door de lucht vermeden; de eindtitratie geschiedt 
door 0,01 n thiosulfaat en amylumoplossing. 
Gebruikt men a cc thiosulfaat, dan laat zich de reductie, in glucose 
uitgedrukt, berekenen volgens de formule (1,97— a) : 2,8. Is geen 
suiker of reduceerende substantie voorhanden, dan moet dus a = 1,97 
gevonden worden, wat inderdaad het geval is, indien de gebruikte 
stoffen zuiver zijn.’) Deze nieuwe methode bleek, evenals de oude, 
zeer goede resultaten op te leveren. De uitkomsten zijn zelfs scherp. 
In het algemeen zijn de cijfers, die men voor de reductie veikrijgt, 
bij de nieuwe methode wat hooger dan bij de oude, doch aangezien 
het hier geldt vergelijkende onderzoekingen, is dit meestal niet van 
essen tieele beteekenis. 
Ten einde een leiddraad voor onze onderzoekingen te hebben, 
1) Vergelijk ook Hamburger en Brinkman, Biochemische Zeitschrift 88, 97, (1918). 
*) Bang, Biochemische Zeitschrift, 92, 344, (1918). 
®) Wij wenschen daarop in het bijzonder de aandacht te vestigen, omdat na 
lang zoeken gebleken is, dat het KOI „pro Analyse” van Kahlbaum reduceerende 
stoffen bevatte. Hetzelfde was het geval met het door de British Drug Houses in 
Londen als chemisch zuiver geleverde KCl. Na herhaald omkrystalliseeren was hét 
KGl van reduceerende stoffen bevrijd en kregen wij, evenals Bang, voor a een 
waarde van 1,97. 
