324 
1-mannose en 1-arabinose geheel moeten tegengehouden worden, ter- 
wijl zij in wei’kelijkheid doorgaan. Aan den anderen kant echter 
worden, in overeenstemming met de hjpothese, d-galactose, l-xylose 
en d-ribose tegengehouden, maar dit geschiedt slechts met een deel 
van ieder der doorgevoerde suikers. En wat nu de suikers aangaat, 
waarvan de hypothese een volkomen doorgaan verlangde, zij allen 
passeerden inderdaad de glomerulusmembraan, behalve de d-xylose, 
die voor een gedeelte werd tegengehouden. Op dit gedeeltelijk tegen- 
houden zullen wij, gelijk gezegd, nog in het volgende artikel terug- 
komen. Nemen wij voorloopig aan, dat waar een geheele retentie 
moest plaats hebben, ook de partieele de hypothese bevestigt; dan 
blijven in ieder gevat nog over de 1-mannose en de 1-arabinose, 
waarvan, in strijd met de hypothese, niets wordt tegengehouden. 
Men zal dus geneigd zijn om een grootere atoomgroep van het 
glucose-molecuul aansprakelijk te stellen voor de retentie, zoo bijv. 
C— OH 
H— C — OH . Maar ook in dat geval moest 1-arabinose geheel wor- 
OH— O— H 
den tegengehouden. 
C-OH 
H— C— OH 
Wanneer men de atoomgroep nog grooter neemt, nl. OH — C — H 
H -C- OH 
dan zou deze voor de retentie van glucose aansprakelijk kunnen 
gesteld worden, maar dan blijft men toch nog moeilijkheden met de 
partieele retentie houden. Voorloopig is het dus gewaagd de retentie 
te verklaren met het beeld van sleutel en slot, tenzij men niet een 
deel \ an het molecuul neemt, maar de groepeering van het geheel. 
Tot een nagenoeg soortgelijk besluit kwam de Graaff bij zijn 
uitvoerige onderzoekingen over het gedrag van typhus en para-typhus- 
bacillen tegenover stereoisomere suikers. 
Bij dezen stand van zaken zal men geneigd zijn een aanknoopings- 
punt te zoeken met specifieke physische eigenschappen van de glucose, 
en dan denkt men aan oppervlaktespanning, viscositeit en adsorptie. 
Wat nu de oppervlaktespanning betreft, werden vergelijkende proeven 
verricht met d-glucose en d-fructose ’), van welke laatste suiker, 
zooals men zich heiinneren zal, geen spoor door de nier geretineerd 
1) W. G. DE Graaff: De biochemische eigenschappen der paratyphusbacillen. 
Leiden, S. G. van Doesburgh, 1918. 
*) Wij nemen juist deze, omdat wij over een voldoende hoeveelheid van deze 
doorgaande suiker beschikken. 
