325 
wordt. Maar het bleek door stalagmometrische experimenten (J. Traube) 
en door proeven met behulp van de kapillaire stijghoogte, dat geen 
verschil in oppervlaktespanning tusschen de beide suikers bestond. 
Evenmin bleek de viscositeit van de beide suikei's een verschil te vertoonen. 
Toen wendden wij ons tot 'de adsorptie. Zou liet glomerulusepithe- 
lium wellicht glucose adsorbeeren, fructose daarentegen niet ? Eigenlijk 
zouden wij ons met proeven in deze richting niet hebben bezigge- 
houden, indien O. Cohnheim niet soortgelijke proeven had verricht. 
Immers stel eens, dat het glomerulus-epitheliurn d-glncose adsorbeerde, 
doch laevulose niet, dan zou het toch uiterst moeilijk zijn om daar- 
mede het verschillende gedrag der levende nieren tegenover de beide 
suikers te verklaren. Maar in ieder geval zou dit dan toch een 
aanwijzing zijn voor de richting, waarin men een verklaring der 
feiten zou moeten zoeken. Daarbij komt, dat Cohnheim inderdaad 
verschillen kon waarnemen in het adsorptievermogen van fijnge- 
maakte niersubstantie van warmbloedige dieren tegenover glucose 
en laevulose. Echter zijn er verschillende gronden om de juistheid 
van deze conclusie van Cohnheim te betwijfelen. Ik zal daarover op 
een andere plaats mededeelingen doen en aan de hand van proeven 
met kikvorschnieren aantoonen, dat de door dezen onderzoeker ge- 
volgde methode om met fijn-gehakte niersubstantie proeven te ver- 
richten over het adsorptievermogen van de nier voor suikers, tot 
geheel onbetrouwbare uitkomsten moet leiden. 
Samenvatting en Besluit. 
Om na te gaan of voor de retentie van glucose door de nier een 
bepaalde atoomgroep kan aansprakelijk gesteld worden, werden een 
aantal stereoisomere hexosen en pentosen op hun gedrag tegenover 
de nieren onderzocht. 
C— OH 
De hypothese, dat de groep H — C — OH de retentie zou bewerken, 
kan niet juist zijn, aangezien de 1 rnannose en de 1-arabinose, die 
deze groep bezitten, de nier volkomen passeeren ; terwijl de d-galactose, 
de 1-xylose en de d-ribose, waarin deze groep eveneens voorhanden 
is, weliswaar voor een deel worden tegengehouden, maar toch ook 
voor een ander deel worden doorgelaten (partieele retentie dus). 
In overeenstemming met de hypothese werden de suikers, wier 
C— OH 
eerste atoomgroep niet 
H— C— OH 
, doch 
C— OH 
OH-C-H 
was, (I-glu- 
b Gohnheim: Zeitschr. f. Physiol. Chemie, 84, p. 451. 
