328 
begrip verklaard worden en dan zon per exclnsionem een tweede 
verklaring de juiste moeten zijn. 
2*, Deze tweede verklaring kon gezocht worden in het feit, dat 
de d-galactose in twee modificaties voorkomt, een a- en /3-vorm. In 
waterige oplossing verkeeren deze beide vormen met elkander in 
evenwicht. Aangenomen moest dan worden, dat een der beide modi- 
ficaties door de glomernlnsmembraan geretineerd wordt, de andere 
daarentegen niet. 
1. Tolerantie der nieren voor d-galactose. 
Om de tolerantie te bepalen, werd de doorstrooraings-vloeistof 
bedeeld met verschillende hoeveelheden d-galactose, liggende tusschen 
0,05 •/„ en 0,25 "/o- volgende tabel geeft een overzicht van de 
verkregen resultaten. Zij zal zonder nadere toelichting duidelijk zijn. 
Slechts zij opgemerkt, dat voor de bepaling der reductie de nieuwste 
methode van Bang (1918) werd gebruikt '). Telkens werden de 
beide nieren van 2 kikvorschen tegelijk doorstroornd. (Zie tabel I). 
Wat leeren deze proeven? 
1*. Dat geen van de gebruikte galactoseoplossingen, wier concen- 
traties zich, gelijk gezegd, bewegen tusschen 0,05 */o ©r' 0>25 "/o. geheel 
door de nieren worden teruggehouden. 
2“. Dat in alle gevallen de retentie gemiddeld de helft bedraagt, 
onveischillig of doorstroornd is met een zwakkere dan wel met een 
sterkere galactoseoplossing. 
Op beide punten wijkt de galactose van de glucose af; immers 
werd bij de glucose een volkomen retentie gevonden, wanneer 
de oplossing beneden 0,05 “/o — t),087o (individueele verschillen) lag, 
bij de galactose daarentegen is van een volkomen retentie geen 
sprake. Eu wat het tweede punt betreft, blijft bij de galactose, niet- 
tegenstaande de stijging van de suikerconcentratie, de tolerantie 
onveranderd. Eerst wanneer de concentratie 0,25 "/e bedraagt, begint 
de tolerantie af te nemen. Proeven met hoogere concentraties waren 
niet uitvoerbaar, daar dan de afscheiding van kunstmatige urine te 
gering wordt. 
Wij beschikken nog over eenige oudere proeven, waarbij de 
reductie bepaald werd volgens de vroegere methode van Bang (1916), 
en die reeds gedeeltelijk gepubliceerd werden. Men vindt ze te zamen 
in tabel II. Gelijk men zal opmerken, veiloonen de uitkomsten niet 
dezelfde gelijkmatigheid als die van Tab. I, maar zij liggen toch in 
dezelfde richting. 
1) Men vergelijke hiervoor ons vorige opstel in deze Verslagen, p. 319. 
