334 
vergeten, dat de nanwkeurigheidsgrens van de reduotiebepalingen 
bij onze doorstrooinings|)roeven nit den aard der zaak beperkt is. 
Orn dit in te zien moet men bedenken, dat de hoeveelheid kunst- 
matige urine bij de kikvorschproeven slechts 0,1 co. bedroeg. Nemen 
wij nu een willekeurig voorbeeld, om te zien, welken invloed een 
geringe fout bij de titi'atie heeft. 
In tab. 1 werd bij doorsti'oorning met 0,15 "/o galactose voor het 
verkrijgen van de eindreaetie gebruikt : 
1 rechter nier J,83 cc. thiosulfaat 
voor urine van kikvorsch A 
I linker nier 1,81 ,, „ 
rechter nier 1,83 ,, ,, 
voor urine van kikvorsch B 
linker nier 1,80 ,, 
Uit deze getallen laat zich een galactose-retentie berekenen voor 
kikvorsch A van 55 7o en 49 7o. ''Oor kikvorsch B van 55 7o «« 
46 7»- Een fout dus van 0,0'2 cc. thiosulfaat heeft een fout in het 
retentievermogen gegeven van 55 — 49=6 7o- 
Om de nauwkeui igheid hooger op te voeren, zou men met groo- 
tere dieren moeten werken, die dus meer urine leveren, met nieren 
derhalve van warmbloedige dieren. Daartoe heeft men echter een 
kamer noodig, die op lichaamstemperatuur moet gebracht worden, 
wat onder de tegenwoordige tijdsomstandigheden nog niet mogelijk is. 
Hoe dit ook zij, indien de verschillen tusschen het geretineerde 
en het niet-geietineerde veel grooter waren geweest — wij vonden 
immers ongeveer de helft wel en de helft niet geretineerd — en 
daarmede in overeenstemming het verschil tusschen de hoeveelheid 
der a- en ^/-modificatie der galactose-oplossing aanzienlijker, dan 
zoude nu reeds dadelijk in het oog zijn gesprongen, welke vorm 
geretineerd wordt en welke vorm niet. Wij komen bij de xylose 
daarop terug. 
Alvorens tot het gedrag van xjlose over te gaan, willen wij nog 
een tegenwerping onder het oog zien, die bij oppervlakkige beschou- 
wing tegen onze voorstelling zou kunnen gemaakt worden. Men zou 
kunnen opmerken, dat wanneer één van beide modificaties door de 
nier verwijderd is, uit de andere in de circulatie achtergebleven 
modificatie zich weer de eerste zou kunnen vormen, en dat op die 
wijze ten slotte alle galactose de nier zou moeten verlaten. Men 
bedenke echter in de eerste plaats, dat zich in onze doorslroomings- 
proeven uit de doorstroomingsvloeistof slechts een geringe hoeveel- 
heid urine vormt en dus slechts weinig van de eene soort galactose 
verwijderd wordt. Verder bedenke men, dat niet, zooals in het nor- 
