338 
te scheiden, konden wij vroegei- aantonnen aan mengsels van glucose 
en frnctose, en van glncose en lactose ^). 
Merken wij nog op, dat de onderzoekers, die zich bezighouden 
met de onderscheiding van suikers door middel van microben ’), er 
rekening mede hebben te honden, dat de beide modificaties, waarin 
tal van die suikers voorkomen, zich niet op gelijke wijze tegenover 
die organismen behoeven te gedragen. Overigens zijn bij zulke proeven 
de verhoudingen wel eenigszins anders dan bij de onze; immers 
men heeft bij de vergislingsproeven te doen met evenwichtsverstoringen, 
verooi'zaakt door het eventueel verbruik van een der modificaties, 
een verstoring, die evenwel hersteld wordt. (Vergl. blz. 334). 
Het gedrag der nieren tegenover andere suikers, dan galactose 
en xylose. 
Uit de tot dusverre beschreven onderzoekingen is gebleken, dat 
men 3 gevallen onderscheiden kan: 
1'. De suiker wordt, wanneer de concentratie de phj'siologische 
grens niet meer dan een weinig overtreft '), volkomen geretineerd. 
Dit geldt uitsluitend voor de glucose. 
V. Er heeft een partieele retentie plaats. Dit was het geval bij 
oplossingen van d-galactose, van d- en 1-xylose, van d-ribose en van 
maltose. 
3“. Er wordt niets tegengehouden. Wij vonden dit voor 1-glucose, 
1- en d-arabinose, 1- en d-mannose en lactose. 
Maar alle onder 1", 2“ en 3° genoemde suikers vertoonen multi- 
rotatie en komen dns in 2 modificaties voor. De vraag ligt dns voor 
de hand: waarom gedragen zich niet ook de sub 1“ en 3° genoemde 
suikers als de galactose, m.a.w. waarom \ertoonen zij niet alle par- 
tieele retentie? Ik meen, dat de verklaring daarin moet gezocht 
worden, dat van glncose de beide modificaties tegengehouden worden, 
van galactose en van de andere sub 2“ genoemde suikers slechts 
één rnodificalie, en van arabinose en de andere onder 3" genoemde 
geen van de beide vormen. 
Het zal onze taak zijn, deze zienswijze aan het experiment te 
toetsen. Wij houden ons daarmede bezig; wij hebben voorloopig 
reeds bevredigende resultaten bereikt. 
1) Hamburger en Brinkman, Koninkl. Akad v. W., Ziltingsverslag v. 28 Sept. 1918. 
*) Vergel o.a. A. J. Kluyver, Biochemische Suikerbepalingen. Diss. Delft 1914. 
W. C. de Graaff, De biochemische eigenschappen van paratyphusbacillen, 
Leiden, S. G. van Doesburgh, 1919. 
®) Hamburger en Brinkman, Die Toleranz der Nieren für Glukose, Bioch. Zeitschr, 
94, 131, 1919, 
