339 
Samenvatting en Besluit. 
De boven beschreven onderzoekingen honden zich bezig rnet de 
vraag, wat de oorzaak kan zijn, dat uit een 0.1 ° oplossing van 
d-galactose slechts een deel van de suiker wordt tegengehouden, het 
andere deel niet. Twee verklaringen waren mogelijk : De eerste 
bestond daarin, dat de vroeger door ons gebruikte oplossing van 
gaiactose, namelijk 0,1 “/o. wellicht te hoog genomen was. Er werd 
namelijk gedacht aan onze vroegere onderzoekingen over glucose, 
waarbij o. a. bleek, dat wanneer door het bloedvaatstelsel van de 
nier een glucoseoplossing geleid wordt, die de physiologische waarde 
(± 0,07 7e) slechts ongeveer 0,03 7o overtreft, reeds een weinig 
suiker wordt doorgelaten en dat deze hoeveelheid stijgt, naarmate 
het glucosegehalte grooter wordt, en wel in dien zin, dat bij gi'ootere 
glucose-concentraties steeds minder glucose wordt tegengehouden. De 
nier kan grootere glucose-concentraties niet verdragen, m.a.w. de 
glomerulusmembraan wordt ziek. Tegenover de gaiactose echter 
gedroeg zich de nier geheel anders. Onverschillig of kleinere dan wel 
grootere concentraties werden doorgevoerd, steeds werd een gedeelte 
doorgelaten, en, wat merkwaardig is, steeds ongeveer de helft (zie 
tabel I en 11). De eerste verklaring kon dus niet de juiste zijn. 
Per exclusionem moest dus de tweede wel aangenomen worden, 
nl. deze, dat van de beide modificaties, waarin de d-galactose in 
waterige oplossing aanwezig is, de «- en de i3- modificatie, de eene 
geretineerd wordt, de andere doorgelaten. Deze voorstelling is in 
overeenstemming met het vroeger door ons waargenomen feit, dat 
de giomeralusmernbraan in staat is, doorgaande en niet doorgaande 
suikers quantitatief van elkander te scheiden, wat aangetoond werd 
bij mengsels van glucose en fructose en van glucose en lactose. 
Verder vindt de voorstelling nu een kraclitigen steun in het feit, dat 
volgens onze berekening in een oplossing van d-galactose nagenoeg 
evenveel van de a- als van de /?-modificatie voorhanden is ; dezelfde 
verhouding dus ongeveer, waarin zij geretineerd en niet-geretineerd 
wordt. Welke vorm wordt tegengehouden, de «- of de /S-vorm is 
op het oogenblik juist met het oog daarop niet met zekerheid te 
zeggen. Evenmin kan inen dit doen ten aanzien van de 1-xylose, die 
evenals de d-galactose, een partieele retentie vertoont. Het is namelijk 
uit onze doorstroorningsproeven gebleken, dat gemiddeld 74 lol V« 
deel der i-xjlose wordt tegengehouden. 
Uit hetzelfde gezichtspunt mag men nu bezien de partieele retentie, 
welke werd waargenomen bij d-xjlose, bij d-ribose en bij maltose. 
Ook deze reduceerende suikers komen in overeenstemming met hun 
