365 
ziuir, resp. van eruca- en brassidineznur ; ]uist het in de natuur voor- 
komende labiele') isomeer wordt geassimileerd. 
b. Bij de lagere termen der reeks van oletinemonokarbonzuren treedt 
een dergelijk markant onderscheid tusschen de stereoisomeren absoluut 
niet op (vgl. 11 met 12, 14 met 15); het is bijgevolg uitgesloten ovi 
— zooals lüij hoopten — de al of niet aantasting door schimmels te 
gebruiken als biochemische onderscheiding smeiJiode tusschen dergelijke 
paren van cis-transisomeren. 
c. Ditzelfde blijkt ook bij andere homologe reeksen ; zoo is bv. 
het scherpe verschil tusschen fumaar- en maleïnezuur bij hun mono- 
methyl-derivaten (3 en 4) geheel weggevallen ’). Omgekeerd worden 
zoowel het gewone als het allokaneelzuur (7 en 8) gemakkelijk 
aangetast. 
d. Beide zuren met een „zwevende” dubbele binding (9 en 10) 
worden door de schimmels als voedsel gebruikt. 
Ook ten opzichte der sporevorming werden zeer uiteenloopende 
resultaten verkregen. Soms bleef sporevorming geheel achterwege 
(bv. bij kaneelzuur); bij andere zuren (bv. mesakonzuur) trad bij 
een uiterst geringe hoeveelheid mycelium een goede sporevorming 
op enz. Wij achten het echter van geen belang hierop thans nader 
in te gaan. 
Geheel overeenkomstige resultaten werden met beide schimmels 
verkregen, wanneer in plaats van de calcium-zouten de vrije zuren 
— indien mogelijk tot een koncentratie van '/< “/o ; anders tot ver- 
zadiging — aan dezelfde kultuurvloeistof als boven werden toege- 
voegd. Alleen trad nu met kaneelzuur in het geheel geen groei op. 
Wij hebben getracht het gedrag der vrijeonverzadigde zuren tegenover 
de schimmels aan de hand van enkele in de literatuur vermelde 
feiten op eenvoudige wijze te verklaren, echter zonder veel succes, 
zoodat wij voorloopig de al of niet aan tastbaarheid der zuren in 
hoofdzaak wel op hun verschillende chemische konstitutie moeten terug- 
voeren ; over den aard van het verband tusschen chemische kon- 
stitutie en physiologische werking valt intusschen niets met zekerheid 
te zeggen. 
Van de opgeworpen verklaringswijzen noemen wij de volgende: 
1) Vgl. betreffende de stabiliteit o.a. de door Stohmann en Lanqbein bepaalde 
verbrandingswarmten dezer zuren : J. pr. (2) 42 361 (1890); Ph. Gh. 10 . 412(1892)^. 
De remmende werking van de methylgroep is voor andere gevallen (methyl- 
barnsteenzuren) reeds door Wateeman gekonstateerd (Proefschrift Delft 1913, 
pag. 115—116). 
