368 
Deze cijfers geven aanleiding tot de volgende opmerkingen : 
a. In de eerste plaats valt op, dat van twee isomeren datgene, 
hetioelk het meest in water oplosbaar is, ook het beste in olijfolie 
oplost (vgl. 1 met 2, 3 met 4, 7 met 8, 11 met 12). 
b. Van een aantal der zuren is nu het gedrag tegenover de schim- 
mels inderdaad zeer goed uit de oplosbaarheidsgetallen te verklaren : 
1°. fuinaarzuur en akonietzuur hebben zeer kleine vei'deelings- 
getallen ; zij dringen dus slechts langzaam in de cel door en zullen 
dus gemakkelijk door de schimmels kunnen worden verwerkt. 
2“. bij olie- en erucazunr zijn de verdeelingsgetallen zeer groot; 
intusschen zal hier van een overlading van het organisme geen sprake 
zijn - het zuur zal toch als voedsel kunnen dienen — daar de 
absolute oplosbaarheid in water zoo uiterst gering is en het zuur 
daardoor toch nog maar langzaam en in kleine hoeveelheden in de 
cel doordringt. 
3". kaneelzuur, isocrotonzuur en crotonzuiir vertonnen geen groei; 
dit is in overeenstemming met hun groot verdeelingsgetal, gepaard 
aan hun reeds meer of minder aanzienlijke oplosbaarheid in water. 
c. In alle andere door mij onderzochte gevallen loopen wij echter 
hopeloos vast ; ook deze mogen hier even in het kort worden besproken : 
1°. de oplosbaarheid van elaïdinezuur en brassidinezuur m o\\.iio\\e 
is wol aanmerkelijk geringer dan die van hun isomeren olie- en 
erucazunr, doch toch altijd zeker nog groot genoeg om flijiken groei 
der schimmels te doen verwachten, ook nog, indien zooals uit 
konklusie a afgeleid zou kunnen worden, hun oplosbaarheid in water 
eveneens geringer is. 
2°. het undekyleenznur vertoont dezelfde oplosbaarheidsverhou- 
dingen als het oliezuur, is alleen iets meer in water oplosbaar. 
Wij zouden dus ook hier groei verwachten; deze blijft intusschen 
geheel uit. 
3°. in hun oplosbaarheidsverhoudingen vertonnen maleine-, citrakon- 
en akonietzuur groote overeenstemming ; niettegenstaande dat worden 
de beide eersten niet, het laatste echter wordt zeer gemakkelijk door 
de schimmels geassimileerd. 
4°. geheel hetzelfde als bij 3" vinden wij bij vergelijking van 
rnesakon- en fumaarzuur. 
Aannemende dat de assimilatie plaats vindt via een lipoïdlaag en 
dat de lipoïdoplosbaarheid der zuren vergelijkbaar is met die in olijf- 
olie komen wij dus allerminst tot een verklaring voor de al of niet 
voor de hand liggende redenen bij ons onderzoek geen rekening gehouden. Evennain 
weten wij iets over een eventueele polymerisatie der zuren in de olijfolie, welke 
eyeneens het verdeelingsgetal zou beïnvloeden. 
