369 
aantastbaarheid der zuren door de schimmels. Evenmin — en dit 
behoeft niet nader betoogd te worden — komen wij tot een 
verklaring indien aangenomen wordt, dat de zuren in het orga- 
nisme via een ivaterlaag (protoplasma) doordringen. Bijgevolg 
kan ook de onderstelling dat de cel wand uit lipoïd en water is 
opgebouwd en de te assimileeren stoffen dan van den eenen 
of van den anderen weg of van beide wegen gebruik kunnen maken 
om in het organisme te komen, hier niet voldoen. Van dergelijke 
uitbreidingen van de OvERTON’sche lipoïdtheorie — welke dus hier 
geen klaarheid geven — noemen wij die van Nathansohn, welke de 
plasraahuid als een raozaiek van lipoïd en protoplasmatisch materiaal 
aanneemt, van Czapf.k, welke deze als een uiterst fijne vet-emulsie 
opvat of van Lepenschkin, welke deze uit lecithine-albuminever- 
bindingen opgebouwd denkt. 
Alleen met de onderstelling, dat de plasmahuid een /yopAze/ i'o//ofc/p 
zou zijn — dat ze bv. zou bestaan uit lipoïde, hetwelk een aan- 
zienlijke hoeveelheid water heeft opgezogen — zijn onze resultaten 
met de vrije zuren niet per sé in tegenspraak. Wij weten nl. niet, 
hoe een dergelijke wand zich tegenover de zuren zou gedragen. 
Echter blijft dan nog over het gedrag der Ca-zouten te verklaren. 
Wij zouden, daar ze zich tegenover de schimmels gelijk gedragen, 
moeten aanneraen, dat deze — met uitzondering van Ca-cinnemaat 
— overeenkomstige verdeelingsgetaiien voor lipoïd-water bezitten als 
de vrije zuren. Dit is mij vrij onwaarschijnlijk. 
Het eenige positieve feit, hetwelk uit deze onderzoekingen af te 
leiden is, is dat de al of niet assimileerbaarheid der zuren zeker wel 
vooral afhangt van de konstitutie, dus van de verschillende rang- 
schikking der atomen in het molekuul ; zeer goed blijkt dit ook al 
uit het vrijwel geheel parallel loopen der resultaten verkregen resp. 
met de calcium-zouten en met de . vrije zuren. 
Rotterdam — Wageningen, 29 April 1919. 
') Vgl. voN Moellendorff : Kolloïd-Zeitsclir. 23. 158 (1918). Deze neemt een 
schuimstruktuur van het protoplasma aan, verwerpt echter de onderstelling eener 
semi-permeabele plasraahuid. 
