383 
Dezelfde paarsroode en groengoïidbruine tinten, die porcellus ver- 
sieren, vindt men bij elpenor terug, waardoor een groote oppervlak- 
kige overeenkomst tusschen deze beide soorten teweeg wordt gebracht, 
die in de populaire namen ,, Groot en Klein Avondrood” tot uit- 
drukking is gekomen. Maar in het patroon bestaat aanmerkelijk 
onderscheid, want bij elpenor ontbreken de sporen der d warsbanden 
langs den voorrand zoo goed als geheel, terwijl daarentegen de 
F-diagonaal-teekening sterk is uitgesproken, al is het waar dat zij 
den achterrand des vleugels meer in zijn distaai gedeelte treft, en dus 
van de oorsprotikelijke dwarsrichting der primaire banden minder 
sterk afwijkt dan bij andere Chaerocampinen het geval is. 
Denso schenkt bijzondere aandacht aan de wisselende verhouding 
tusschen de beide stukken, waarin bij de soorten van het geslacht 
Celerio de achterrand van den voorvleugel wordt verdeeld door de 
bovenbedoelde schuine lijn, die van de vleugelspits afkomend, het 
lichte middenveld buitenwaarts begrenst (AP). Hij rangschikt deze 
soorten in een reeks, beginnende met lineaia, waar het ontmoetingspunt 
dezer lijn met den achterrand het verst proximaalwaarts ligt, en 
eindigend met nicaea, die in meer distale ligging van dat punt onge- 
veer overeenkomt met elpenor. 
Zoover ik zijne opvattingen meen te begrijpen, houdt hij daarom 
lineaia voor oorspronkelijker dan nicaea, terwijl naar mijn inzicht 
de verhouding tusschen die beide soorten juist omgekeerd is. Merkwaar- 
digerwijze komt Denso bij het inededeelen eener andere bijzonderheid 
der vleugelteekening, die slechts bij enkele exemplaren van nicaea 
