386 
suchen und sie nur selten und scliwacli bei zygophylli antreffen, bei 
der die Zurüekrückuiig erst begonnen bat. Gallii zeigt diese Linie 
haufig, eupkorbiae seltener und nicaea sel)r selten, was verstandlich 
ist, da diese beiden letzteren als relativ jnnge Arten schon seit 
langerer Zeit diese Begrenzungslinie von p verloren haben.” 
Bij vergelijking der vleugelteekeningen van yalliï, zygophylli en 
livornica (zooals ze b.v.afgebeeld zijn bij Seitz, vergelijk vol. II Taf. 41. d.), 
komt het mij voor dat de tweede der genoemde soorten de /a'-lijn 
wel degelijk altijd bezit, maar iets binnenwaarts verschoven, en dat 
zij eveneens voorkomt bij Pergesa oldenhamiae en japonica en bij 
Celerio boisduvali en minor, maar dat de tint verschillen kan in 
donker- of lichtheid. 
Overigens zie ik niet in, waarom juist deze lijn een bijzondere 
atavistische beteekenis zou hebben, ofschoon het van zelf spreekt, 
dat zij ontstaan is door versmelting van de buitenste vlekkenreeks 
(Bd. I), die vlak bij en evenwijdig aan den buitenrand der vleugels 
verloopt. 
Evenmin kan ik inzien, dat er nog verschil in den graad van 
atavisme zou bestaan tusschen de onderscheidene dwarslóopende 
lijnen, die volgens Denso somtijds bij variëteiten optreden. 
Denso schijnt wel van deze meening, want hij zegt: 
,,Wahrend die Linie /« einen Charakter darstellt, der noch inner- 
halb des Genus Celerio begründet ist, geht eine andere atavistische 
Linie viel weiter zurück, und zwar auf Zeichnungselemente, die 
auch in dem Genus Pergesa auftreten. Es ist dies eine dunkle Linie 
fa^, die, arn Costalfleck nic^ beginnend, langs der Costalzone ac 
parallel zum Proximalrand von p nach dem Hinterrand hinzieht. 
Sehr oft werden durch sie mc^ und rnc^ mit einander verbunden. 
Sie tritt nur bei den Faltern auf, bei denen die Tendenz der Auf- 
lösung der Costalzone in einzelne Costalflecke besteht oder bei denen 
die Auflösung schon stattgefunden hat, also bei zygophylli, vespertilio, 
der euphorbiae-(jiY\\}^\)Q. und nicaea. Nie erscheint sie bei hippophaes, 
gallii und lineata.” 
Te oordeelen naar vespertilio, vergeleken met askoldensis en mellus, 
is de hier bedoelde lijn de door mij als Bd. III bestempelde, maar 
versmolten met IV, en ziet men bij dahli en bij euphorbiae nabij 
den achterrand de sporen dezer lijn, en wel niet slechts bij enkele, 
maar bij alle exemplaren. 
In overeenstemming met het bovenstaande spreekt het vanzelf, 
dat ik in zake de vleugelteekeningen der Euphorbiae-gvoct'p een 
opvatting huldig, die met Denso’s meeningen daaromtrent in 
volstrekte tegenspraak verkeert. Denso toch zegt (bl. 6): ,,Bei C. 
