387 
euphorbiae L ist der Auflösungsprozess der ursprünglichen Celerio- 
zeichnung sclion selir weit fortgeschritten”. Naar mijn overtuiging 
is hier geen ,, Auflösungsprozess” in ’t spel, maar zijn integendeel 
langs den voorrand de laatste sporen van dwarsbanden nog als ge- 
ïsoleerde vlekken te bespeuren, terwijl het achterste,distale deel van 
den vleugel hoofdzakelijk door de P^-diagonaal wordt beheerscht. Wel 
wil ik gaarne toegeven, dat de reductie der transversale vlekken- 
rijen tot drie of vier voorrandsvlekken (die Denso Costalflecke noemt) 
en de afnemende grootte dezer vlekken naar den vleugelpunt toe, 
zonder twijfel in verband staan met het beloop der F’-diagonaal, en 
dat zij met hun drieen of vieren beantwoorden aan de donkere 
voorrandsbaan van C. lineata. Maar ik vat laatstgenoemde baan op 
als een ineenvloeiïng van die vier vlekken, dus als een partieele 
egaliseering, die leidt tot éénkleurigheid van ’t geheele voorrands- 
veld. Het bewijs voor die beschouwing zie ik in toestanden zooals 
bij Celerio gallii (Fig. 3), waar de vlekken wel met elkaar in verbinding 
zijn getreden, zoodat de geheele vleugelvoorrand gelijkmatig donker 
gekleurd is, maar hun grenzen nog te onderscheiden zijn door haak- 
vormige insnijdingen die in den lichten diagonaalband overgaan. 
Denso’s tegenovergestelde opvatting van dezen toestand blijkt uit zijn 
uitspraak: Gallii besitzt einen breiten Costalrand, in dem vom 
Mittelfeld am. her die Grundfarbe vor allem an drei Stelten einge- 
drungen ist” (ik cursiveer). 
Hetzelfde geldt voor de donkere driehoekige baan, die den lichten 
diagonaalband aan den buiten-achterkant begrenst, en die Denso p 
noemt. Bij de behandeling van C. euphorbiae zegt hij daarvan : ,,Die 
Schragbinde p ist dort, wo ihre Proximalbegrenzung den Hinterrand 
berührt (im Punkte I) weit nach dem Hinterwinkel zu verschoben.” 
Omtrent gallii zegt hij wel is waar slechts : ,,Die Binde p ist breiter 
als wie bei euphorbiae.^ Ihr Endpunkt P. liegt mehr basalwarts”, 
maar te voren heeft hij verklaard : ,,vom Distalrand” (der lichte 
middenbaan) ,,her nimmt die Saumfarbung von a/ auf Kosten von p. 
einen grosseren Raum ein, und ferner verbreitert sich am am Hinter- 
rand, wodurch p in seiner proximalen Begrenzung steiler zum 
Hinterrand abfallt”. 
Ook in dit opzicht staan dus Denso’s meeningen diametraal tegen- 
over de mijne. 
Desniettegenstaande bestaat naar mijn inzicht, toch nog een moge- 
lijkheid dat Denso in zijne opvattingen het bij ’t rechte eind heeft. 
Dit zou n.1. het geval zijn, wanneer men moest aannemen dat bij 
go.llii en in nog sterker mate bij euphorbiae, de aanwezigheid der 
voorrandsvlekken berustte op terugkeer tot het oude patroon, dus 
26 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVIII. A'’. 1919/20. 
