388 
op atavisme. Men had zich dan voor te stellen, dat in het lineata- 
patroon de gelijkmatige donkere voorbaan van het diagonaalpatroon, 
die ontstaan was door samenvloeiing der voorrandsstiikken van de 
oorspronkelijke zeven dwarsrijen van vlekken, zich wederoai in een 
aantal stukken oploste. Dat dit aantal lager is dan zeven, geeft 
steun aan de meening, dat wij hier met secundaire scheiding eener 
aanvankelijk samenhangende voorrandsbaan te doen hebben. 
Als oorzaak dier oplossing mag echter m. i. de nog in den aanleg 
aanwezige neiging tot vorming der geïsoleerde voorrandsvlekken 
van het oude, aan alle Heterocera gemeenschappelijke dwarsband- 
patroon worden beschouwd. 
Beproeft men op dezelfde wijze als voor de boven besproken 
soorten, de zoo uiterst grillige teekening op de bovenzijde des voor- 
vleugels van den Oleanderpijlstaart {Deilephila {Daphnis) nerii) te 
analyseeren, dan blijkt, dat men ongedwongen in de donkere en 
lichte plekken langs den voorrand de resten der zeven vlekkenbanen 
kan terngvinden, maar dal slechts één dezer, n.1. nummer V, onaf- 
gebroken tot den achterrand doorloopt, terwijl VI dit bijna doet, 
daar hij slechts door den witten buitenzoom van het donkere wortel- 
veld doorsneden wordt. 
De verstoidngen in de overige dwarsbanen laten zich verder 
grootendeels terugbrengen op de twee ons reeds bekende invloeden, 
n.l. die van de V- en de A-diagonaal-teekening. De eerstgenoemde 
openbaart zich op overeeidcomstige wijze als bij eupliorhiae, gallii 
etc., maar van de lichte, schuine middenbaan der overige Deilephila’s 
zijn bij nerii slechts fragmenten te bespeuren. In de eerste plaats 
het lichte apicaalsl reepje, scherp afstekend tegen het bijzonder 
donkere voorste segment van baan I. Dan het witte gebogen streepje 
in ’t midden van den acliterrand, dat proximaal begrensd wordt 
door een bijzonder donker achterstuk van een d warsband (waar- 
schijnlijk een fragment van IV) en dat naar voren toe twee keer 
zigzagsgewijs een scheipen hoek maakt. Vermoedelijk geeft ons dit 
witte zigzaglijntje een stuk van de buitengrens van den driehoekigen 
en daarom naar achteren breeder wordenden lichten middenzoom te 
zien, die voor Chaerocampinae zoo kenmerkend is. 
Van dezen lichten zoom is verder slechts het meest proximale 
gedeelte, nabij den vleugel wortel aan den achterrand aanwezig, en 
dit gedeelte gaat versmald en met een buitenwaarts convexe bocht 
in het gebied van VI over, waardoor het tot aan den voorrand komt 
door te loopen. Ook aan de buitenzijde van V zet zich de lichte 
kleur sclnün distaalwaarts tot aan den vleugelvoorrand voort, en 
komt zoodoende in aanraking met het vooreind eener nog lichtere 
