Natuurkunde. — De Heer H. A. Lorentz biedt eene mededeeling 
aan van den Heer D. Coster : ,, Over ringen van hindinqs- 
electronen in Bragg’s- kristalmodel van diamant”. 
(Mede aangeboden door den Heer Kamerungh Onnes). 
Door de mooie onderzoekingen van de beide Bragg’s ') is de 
structuur van het diamant met groote zekerheid bekend geworden. 
Zooals men weet, kan men volgens deze onderzoekers den bouw 
van dit kristal door het volgende schema aangeven ; 1“ een stelsel 
van kubi, waar de C’-atomen in de hoekpunten en de middens der 
zijvlakken liggen, 2* * hierin een stelsel van identieke kubi, dat men 
uit het eerste verkrijgt door het parallel aan zichzelf in de richting 
van één der lichaamsdiagonalen vari den grondkubus over een kwart 
van deze diagonaal te verschuiven. (Zie tig. 71, waarin alleen die 
atomen zijn aangegeven die liggen binnen een grondkubus). Indien 
men aanneemt, dat de waardigheid der atomen ook in het kristal 
een principieële rol speelt, is dit systeem van volmaakte symmetrie. 
Elk C-atoom vindt nl. in zijn omgeving 4 andere C-alomen op den- 
zelfden afstand en volkomen symmetrisch gelegen. (De verbindings- 
lijnen van een atoom met de 4 dichtstbijzijnde vormen de lichaams- 
diagonalen van een kubus). Op deze wijze is aan de vierwaardigheid 
van het C-atoorn voldaan. Het ligt nu voor de hand aan te nemen, 
dat de bindingen tusschen de atomen gevormd worden door elec- 
tronenringen, zooals dit het geval is in het model van het water- 
stofmolecuul van Boer. Debije en Scherrer ’) doen bijv. een model 
aan de hand, waarbij elk koolstof-atoorn 4 electronen zou afstaan, 
één voor elke binding, voor welke dus 2 electronen beschikbaar 
komen. Deze zouden wentelen om de verbindingsas van twee atoom- 
kernen in een vlak loodrecht op deze as en halverwege den afstand 
tusschen de kernen. De kern zelf zou dus nog 2 electronen behou- 
den en zich naar buiten gedragen als een viervoudige lading. Is 
men eenmaal bereid toe te geven, dat de bindingen door electronen- 
ringen gevormd worden, zoo is er uit een oogpunt van symmetrie 
a priori veel voor dit model te zeggen ‘). Debije en Scherrer ') 
komen evenwel tot de conclusie, dat een dusdanig model onvereenig- 
1) Proc. Roy. Soc. Londen (1914) A 89, p. 277. 
Zie ook; Bragg. X-rays and crystalstructure. 
*) Phys. Z. S. (1918) XIX, p. 476. 
®) Er blijven natuurlijk nog vele moeilijkheden, bijv.: hoe is de draaiingsrichting 
der banen. Ook over vorm en grootte der banen laat zich weinig zeggen. 
