392 
4 c/ en 
door 
baar is met de experimenteele gegevens van de Bragg’s (en ook 
met de gegevens, die zij volgens hun methode van kristalfotografie 
verkregen hebben). M. i. echter zien zij in Imn redeneering een 
belangrijk element over het hoofd en valt er op ’t oogenblik op 
grond van gegevens omtrent verstrooiing van Röntgenstralen over het 
al of niet bestaan van dergelijke electronenringen nog niets te zeggen. 
Hetgeen ik in het volgende hoop aan te toonen. Hierbij zal ik aan- 
vankelijk de aanschouwelijke methode door Bkagg aangegeven, volgen. 
We beschouwen de octaëdervlakken (de vlakken (111) in de ge- 
bruikelijke notatie), waarin zich C-atomen bevinden. Dit is bijv. het 
vlak door de atomen A, B, C, F, G en H (zie fig. 1), een tweede 
kan men zich denken door 
D, een derde door E. Deze 
vlakken bevatten evenveel 
atomen, hun onderlinge af- 
stand is afwisselend, ^ 
f d als aangegeven 
fig. 2. Bij terugkaatsing 
alleen aan de vlakken a, 
krijgt men uitgaande van de 
bekende veronderstellingen 
een maximum intensiteit in 
den teruggekaatsten straal als 
2c/ sin (p = nl, hierin kan n 
enz. Werken ook de vlakken a' mee, 
dan verdwijnt het spectrum van de 2*^® 
orde {n = 2), omdat hiervoor a' een halve 
golflengte phaseverschil met a geeft. Om 
dezelfde reden zou bijv. ook het spec- 
trum van de orde verdwijnen, indien 
dit overigens nog waarneembaar zou zijn. 
De Bragg’s hebben met gebruikmaking 
van 7//i.-/^^stralen spectra tot en met de 
5'^® orde waargenomen, van het spec- 
trum van de 2*^® orde was geen spoor 
te bekennen. Dit gaf hun juist één van 
hun sterkste argumenten voor het door ^ ^ 
hen voorgeslagen kristal model. Bij het 
model van Debije en Scherrer staat de 
zaak anders. Zooals gebruikelijk gaan 
zij ‘uit van de veronderstelling, dat de 
verstrooiing alleen door de electronen 
M. 
d 
.'M 
L- 
Fig. 2 en 3. 
